در اين فصل بحث از دعاى مأثور و غير مأثور است و نتيجه مستفاد آن براى اهل بصيرت بسيار گرانقدر است. مأثور آنست كه از پيغمبر و امام منقول است. و خواندن غير مأثور خواه شخص را قدرت آن باشد كه از خود انشاء كند، و يا ديگرى انشاء كرده است بخواند، جائز است و كسى آن را حرام ندانسته است و مانع نشده است چنان كه در ابتداى تصنيف و تأليف و وعظ و خطابه و صلاة جمعه و عيدين و نظير آنها حق سبحانه را هر كس به لسان خود حمد و ثناء مى‌كند، و سيره علماء بر اين سارى است و آن را روا دارند. نقل نكته ٨٨٤ «هزار و يك نكته» در بيان اين مطلب لازم است كه آنچه را در اين فصل بايد بگوئيم در آنجا بطور اجمال گفته شده است، و آن اينكه: اهل بصيرت بايد به ذيل اين حديث شريف توجّه تامّ داشته باشند:

في كتاب الطّبّ لأبى عتّاب عبد اللَّه بن بسطام و أخيه الحسين بن بسطام النيسابوريّين: و حدّثنا أبو عتّاب عبد اللَّه بن بسطام قال: حدّثنا محمّد بن خلف قال: حدّثنا الوشّاء قال: حدّثنا عبد اللَّه بن سنان، عن أخيه محمّد بن سنان قال:

قال جعفر بن محمّد- عليهما الصّلوة و السّلام‌-: ما من أحد تخوّف البلاء فتقدم فيه بالدّعاء إلّا صرف اللَّه عنه ذلك البلاء. أما علمت أنّ أمير المؤمنين ٧ قال:

انّ رسول اللَّه ٦ قال: يا علىّ! قلت: لبّيك يا رسول اللَّه! قال: انّ الدّعاء يردّ البلاء و قد ابرم ابراما.

قال الوشّاء: فقلت لعبد اللَّه بن سنان: هل في ذلك دعاء موقّت؟ قال: أما