منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٧٦ - فصل ٩ در دو مطلب است يكى در اختلافات سنوح احوال دعات، و ديگر در بيان نحوه افاضه القاءات و در آن يك تبصره است

(بقره: ٢٥٤). پس اگر پشت به اين ده و رو به شهر آورده‌اى اين نكته حلقه گوشت باد و فراموشت مباد.

آن كه از «تحفه» نقل كرديم كه از جمله آثار به صدا آمدن قلب است، در قصيده لاميّه ديوان اين كمترين چند اثر گفته آمد از آن جمله اينكه:

مطلب دوم اينكه: آنچه عائدت مى‌شود و القاءات و تمثّلاتى كه به تو روى مى‌آورد، همه درونى‌اند نه بيرونى، و به عبارت روشن‌تر همان طور كه در فصل پنجم گفته‌ايم هر يك از كلمات وجودى جدولى از بحر وجود است كه آن بحر ملكوت اوست‌ فَسُبْحانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ‌ (يس: ٨٤). اين انتساب كلمات نورى موجودات به وجود حقيقى كه حق سبحانه است همانست كه كمّل اهل توحيد فرموده‌اند: «هويّة كلّ شى‌ء في الحقيقة شعاع هويّته». و از اين شعاع تعبير به ربّ شى‌ء و سرّ و حصّه وجودى او نيز مى‌شود. اين حديث صادقى است سلام اللَّه تعالى عليه:

يفصل نورنا من نور ربّنا كشعاع الشّمس من الشّمس‌

. و أيضا:

إنّ روح المؤمن لأشدّ اتّصالا بروح اللَّه من اتّصال شعاع الشّمس بها

(كافى معرب ج ٢ ص ١٣٣). پس تعبير به شعاع ناصّ است كه اشياء به تمامتشان از علم به عين نازل نشده‌اند بلكه نازل شده‌اند در حالى كه متّصل به اصل خودشانند و اصلشان همان ملكوتشان است كه‌ بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ‌، فافهم.