منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح
(١)
مقدمه آية الله حسن زاده آملى
١ ص
(٢)
رساله نور على نور در ذكر و ذاكر و مذكور
٥ ص
(٣)
فهرست
٧ ص
(٤)
مقدمه كلماتى چند حول مكانت و منزلت دعاء است
٩ ص
(٥)
فصل 1 چهل كلمه مبارك منتخب ذكر و دعا از قرآن كريم و چهارده تبصره در بيان بعضى از اسرار است
١٣ ص
(٦)
فصل 2 در بيان سر اينكه ادعيه مأثوره حائز لطائفى خاصاند كه در روايات يافته نمىشوند و در آن يك تبصره است
٣١ ص
(٧)
فصل 3 در اينكه خداوند در هر چيز به كم اكتفاء كرد و حد براى آن معين فرموده است مگر در ذكر و دعا، و در آن چهار تبصره است
٣٥ ص
(٨)
فصل 4 در بيان عدد مأثور در بعضى ادعيه و اذكار است
٥٣ ص
(٩)
فصل 5 در بيان اوقات و امكنه است و در آن يك تبصره است
٥٦ ص
(١٠)
فصل 6 در بيان طهارت داعى است
٦٢ ص
(١١)
فصل 7 در احتراز از دعاى ملحون است و در آن دو تبصره است
٦٥ ص
(١٢)
فصل 8 در دعاى مأثور و غير مأثور است و در آن يك تبصره است
٧١ ص
(١٣)
فصل 9 در دو مطلب است يكى در اختلافات سنوح احوال دعات، و ديگر در بيان نحوه افاضه القاءات و در آن يك تبصره است
٧٥ ص
(١٤)
فصل 10 در ادب مع الله است كه به هفت قلم آراسته شده است و در آن سه تبصره است
٧٩ ص
(١٥)
فصل 11 در سر استجابت دعا است و در آن دو تبصره است
٩٩ ص

منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ١٠٣

دعاى معروف كميل دعاى خضر ٧ است كه حضرت وصى ٧ آن را به شاگردش كميل تعليم داد و به نام او شهرت يافت، تفصيل آن را در رساله «ولايت تكوينى» نوشته‌ام ( «مجموعه مقالات» ص ٦٤- ٦٦):

در دعاى كميل آمده است:

اللّهمّ اغفر لى الذّنوب الّتى تهتك العصم، اللّهمّ اغفر لى الذّنوب الّتى تنزل النّقم، اللّهمّ اغفر لى الذّنوب الّتى تغيّر النّعم، اللّهمّ اغفر لى الذّنوب الّتى تحبس الدّعاء، اللّهمّ اغفر لى الذّنوب الّتى تنزل البلاء

. و در باب تفسير ذنوب از «اصول كافى» (ج ٢ معرب ص ٣٢٤) از امام صادق ٧ روايت شده است كه‌

قال ٧: الذّنوب الّتى تغيّر النّعم البغى، و الذّنوب الّتى تورث النّدم القتل، و الّتى تنزل النّقم الظّلم، و الّتى تهتك السّتر شرب الخمر، و الّتى تحبس الرّزق الزّنى، و الّتى تعجّل الفناء قطيعة الرّحم، و الّتى تردّ الدّعاء و تظلم الهواء عقوق الوالدين.

فهم ارتباط اين گونه ذنوب با كيفر آنها كه در اين پنج فقره آمده است و ظاهرا امام ٧ بيان بعضى از مصاديق را فرموده است نه به نحو انحصار، براى اوحدى از آحاد رعيّت با تأمّل و تفكّر به دست مى‌آيد، و به همين وزان ظاهر اينكه خداوند سبحان فرموده است: إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ‌ (رعد: ١٢) معلوم مى‌گردد كه آن فقره‌هاى دعا و نظائر آنها بيانگر همين كريمه‌اند.

و لكن به باب عقوبات المعاصى از كتاب «كافى» (ج ٢ معرب ص ٢٧٧) و باب اصناف عقوبات الذنوب از كتاب «وافى» فيض (ج ٣ ص ١٧٣) رجوع شود مى‌بينى كه معصوم فرموده است:

إذا فشا الزّنا ظهرت الزّلازل‌

. و يا اينكه‌

و لم يمنعوا الزّكاة الّا منعوا القطر من السّماء

و مانند آنها از احاديث بسيار ديگر كه در وجه ادراك علّيّت بين ذنوب و عقوبات آنها عاجزيم، و معصوم آنچه را كه مى‌فرمايد محض حقيقت است. و به مفاد اين گونه روايات عارف رومى در اول دفتر اول «مثنوى» گويد: