مشکاة الأنوار ت عطاردی - شیخ طبرسی - الصفحة ١٣٢ - در فضيلت علم و عالم و تعلم و تعليم
يكى از كوچكترين عقوبتى كه براى اين گونه علماء دارم اين است كه آنها را از حلاوت مناجات خود محروم مىكنم.
(١) ٥٠. فرمود: پدرم مىگفت هر كس بر امام ستمگرى وارد شود و در نزد او قرآن بخواند و مقصودش اين باشد كه به دنيائى برسد اين قارى به عدد هر يك از كلماتى كه قرائت مىكند لعنت مىشود و هم چنين مستمع هم ملعون است.
(٢) ٥١. فرمود: هر گاه فقيهى از دنيا برود شيطان خوشحال مىشود.
(٣) ٥٢. رسول خدا ٦ فرمود: دو نفر هستند كه هرگز سير نمىگردند يكى طالب مال و ديگرى طالب علم، هر كس در دنيا به آنچه خداوند حلال كرده اكتفا كند از گرفتارى سالم خواهد ماند و هر كس از هر راه كه بخواهد مال جمع مىكند و قيد و بندى ندارد هلاك مىگردد مگر اينكه توبه كند، هر كس علم را فرا گيرد و به آن عمل نمايد نجات پيدا مىكند و هر كس بوسيله علم فقط طالب دنيا باشد بهرهاش همان خواهد بود.
علماء بر دو قسم مىباشند، مردى به علمش عمل مىكند او اهل نجات است و عالمى به علمش عمل ندارد او هلاك مىگردد، اهل دوزخ از بوى عالم بىعمل در رنج و اذيت مىباشند از كسانى كه روز قيامت حسرت خواهند خورد آن عالمى است كه مردم از علم او منتفع شدند و وارد بهشت گرديدند ولى خودش عمل نكرد و وارد جهنم شد.
اين گونه عالمان بسيار خوار خواهند شد زيرا آنها علم را رها كرده و به هوى نفس خود عمل كردند و پيروى كردن از هوى نفس و آرزوى دراز آدمى را به هلاكت مىرساند، زيرا پيروى كردن از هوى نفس راه حق را سد مىكند و آرزوى دراز آخرت را از ياد مىبرد.
(٤) ٥٣. امام صادق ٧ فرمود: سلاح خود را به بدكار نده كه تو را گمراه مىكند.
(٥) ٥٤. جابر گويد: به حضرت باقر ٧ عرض كردم فقهاء كوفه گويند روز قيامت بندهاى را در حالى كه لگام بر دهان دارد مىآورند و اين لگام از آتش