مشکاة الأنوار ت عطاردی - شیخ طبرسی - الصفحة ٣٠٢ - در مذمت شهرت

نمى‌شود.

(١)

در مذمت شهرت‌

(٢) ١. حضرت رسول ٦ فرمود: گرفتارى براى مرد همين بس كه آن چنان مشهور شود كه مردم با انگشت به طرف او اشاره كنند و به يك ديگر نشان دهند.

(٣) ٢. حضرت صادق ٧ فرمود: خداوند دو شهرت را مبغوض مى‌دارد، يكى شهرت به لباس و يكى شهرت به نماز.

(٤) ٣. حضرت مجتبى ٧ فرمود: هر كس لباسى كه او را مشهور كند بپوشد خداوند او را روز قيامت لباسى از آتش مى‌پوشاند.

(٥) ٤. حضرت صادق ٧ فرمود: شما چه مى‌كنيد هنگامى كه يكى از شما كار نيكى از وى آشكار شود ولى در باطن غير از اين باشد، اما اگر كسى در نهان خوب باشد زندگى ظاهرى او هم خوب مى‌شود.

(٦) ٥. رسول اكرم ٦ فرمودند: هر گاه بنده‌اى نهان و آشكارش يكى باشد، خداوند به اين بنده مباهات مى‌كند و مى‌فرمايد: اين بنده شايسته من است.

(٧) ٦. على ٧ فرمود: رسول خدا ٦ فرمود: هيچ بنده‌اى نيست مگر اينكه يك ظاهر دارد و يك باطن، هر كس باطن خود را پاك كند خداوند ظاهر او را پاك مى‌گرداند، هر كس باطن خود را تباه كند خداوند ظاهر او را تباه مى‌كند.

هر بنده‌اى يك شهرت در ميان اهل آسمان دارد و شهرتى در ميان اهل زمين و هر گاه وضعش در آسمان خوب باشد در زمين هم خوب مى‌باشد، و اگر در آسمان خوب نبود در زمين هم اين چنين است راوى گويد: عرض كرديم:

مقصود از شهرت در اين جا چيست؟ فرمود: دوست داشته باشد مردم او را ياد كنند.

(٨) ٧. حضرت باقر ٧ فرمود: هر كس ظاهرش از باطنش رجحان داشته باشد، روز قيامت اعمالش سبك مى‌شود.

(٩) ٨. امام صادق سلام اللَّه عليه فرمود: هر كس زينت كند براى مردم به‌