مشکاة الأنوار ت عطاردی - شیخ طبرسی - الصفحة ٣٠ - در فضيلت رضا

از بيرون شدن از نزد آنها خيال مى‌كند كه خداوند براى او نعمتى مقرر نفرموده است.

(١) ٤٠. على ٧ فرمود: نعمت‌هاى خداوند را با تسليم در برابر قضاء پروردگار و شكر بر نعمت به پايان برسانيد، هر كس چنين نكند از ما نيست و ما او را قبول نداريم.

(٢)

در فضيلت رضا

(٣) ١. حضرت صادق ٧ فرمود: هر كس خدا را بهتر مى‌شناسد به قضاء راضى‌تر است.

(٤) ٢. و نيز فرمود: بالاترين طاعت خدا صبر و خوشنودى از خداوند است در هر امرى كه باو برسد و هر بنده‌اى كه از هر چه باو رسيد راضى باشد خداوند در همه پيش‌آمدها براى او خير خواهد گذاشت.

(٥) ٣. و نيز فرمود: خداوند هر پيش آمدى كه براى مؤمن مقرر فرمود و مؤمن بآن راضى شد خداوند در همه پيش آمدها براى او خير خواهد آورد.

(٦) ٤. امام باقر ٧ فرمود: خداوند فرمود: سوگند بعزت و جلال خودم من مخلوقى مانند بنده مؤمن خلق نكردم كه او را دوست داشته باشم و براى همين او را بنام خودم نام نهادم و اگر شرق و غرب را به او بخشيدم و يا او را از شرق و غرب محروم كردم او بايد بداند كه اين عمل براى او خير مى‌باشد، پس بايد به حكم من راضى باشد و صبر را پيشه كند و شكرگزار باشد و اگر چنين باشد او را در زمره صديقان محسوب مى‌كنم.

(٧) ٥. امام صادق ٧ فرمود: امام حسن مجتبى ٧ با عبد اللَّه بن جعفر ملاقات كرد و گفت: اى عبد اللَّه مؤمن چگونه مى‌تواند مؤمن باشد، در صورتى كه از زندگى خود ناراضى است، و خداوند اين زندگى را براى او مقدر كرده است اگر مؤمن از وضعش راضى باشد من ضمانت مى‌كنم كه دعاى وى مستجاب شود.