مشکاة الأنوار ت عطاردی - شیخ طبرسی - الصفحة ٢٤٤ - در مذمت دنيا

سودى مى‌تواند ببرد.

(١) ٢. امام باقر ٧ فرمود: عيسى بن مريم صلوات اللَّه عليه از يك آبادى عبور كردند كه اهل آن مرده بودند حتى حيوانات و پرندگان هم از بين رفته بودند عيسى گفت: اين‌ها بايد در اثر غضب مرده باشند، اگر متفرق مرده بودند همديگر را دفن مى‌كردند.

حواريون گفتند: يا روح اللَّه از خداوند بخواه آنها را زنده كند تا آنها از اعمال خود سخن بگويند و ما از آن اعمال دورى كنيم، عيسى در اين جا دست به دعا برداشت و از فضا صدائى آمد كه آن مردگان را بخوان عيسى در هنگام شب برخاست و در يك بلندى قرار گرفت و گفت:

واى بر شما اعمال شما چه بود؟ گفتند: ما طاغوت را عبادت مى‌كرديم و دنيا را دوست داشتيم و دنبال آرزوهاى دور و دراز مى‌رفتيم و اوقات خود را در لهويات و بازى مى‌گذرانديم گفت: شما چگونه دنيا را دوست مى‌داشتيد گفت:

مانند كودك مادر را.

هر گاه دنيا به ما روى مى‌آورد خوشحال مى‌شديم و هر گاه پشت مى‌كرد ناراحت مى‌گرديديم، گفت: شما طاغوت را چگونه عبادت مى‌كرديد؟ گفتند: از معصيت‌كاران اطاعت مى‌كرديم، گفت: عاقبت شما چگونه شد، گفتند: شب به خواب رفتيم و صبح خود را در عذاب گرفتار ديديم و وارد سجين شديم.

عيسى ٧ گفت: سجين چيست؟ گفتند: كوه‌هائى از آتش است كه تا روز قيامت بر ما حرارت و گرمى دارند و گداخته مى‌باشند، گفت: شما چه گفتيد و آنها چه گفتند؟ پاسخ دادند ما به آنها گفتيم ما را به دنيا برگردانيد تا كارهاى خوب انجام دهيم به ما گفتند دروغ مى‌گوئيم.

عيسى ٧ گفت: پس چرا از ميان اين همه مردم فقط شما با من سخن مى‌گوئيد. گفت: يا روح اللَّه آنها لگام‌هاى آتشين در دهان دارند و فرشتگان غلاظ و شداد مهار آنها را در دست دارند، من در ميان اين قوم بودم ولى در اعمال آنها شركت نداشتم.