بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً چه هست؟ فرمود: احسان اينست كه با آنها بخوبى و نيكى رفتار كنيد و آنها را به سختى و مشقت نيفكنيد. و اگر احتياجى دارند برآوريد و اگر بى‌نياز هم باشند باز به آنها برسيد مگر خداوند متعال نفرموده: لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ‌.

فرمود: اما آيه شريفه: إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُما أَوْ كِلاهُما فَلا تَقُلْ لَهُما أُفٍّ وَ لا تَنْهَرْهُما اين است كه اگر تو را ناراحت كردند به آنها حتى اف هم نگوئيد و اگر تو را مضروب كردند آنها را ترك مكن و با آنها مدارا نما و براى آنان از خداوند طلب مغفرت كن.

فرمود: معنى‌ وَ اخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ اين است كه با نظر خشم و غضب به آنها نگاه نكنى و صدايت را نزد آنها بلند نگردانى و دست خود را بالاى دست آنها نگيرى و قبل از آنها از جايت برنخيزى.

(١) ٢٥. حضرت رسول ٦ فرمود: من حاضرين از امت خود را به غائبين آنها و كسانى كه در پشت پدرها و رحم مادرها مى‌باشند تا روز قيامت وصيت مى‌كنم كه به مادر و پدر خود نيكى كنند، اگر چه دو سال راه بروند تا خود را به والدين برسانند زيرا نيكى به پدر و مادر از امور دينى است.

(٢) ٢٦. عربى خدمت حضرت رسول ٦ آمد و گفت: يا رسول اللَّه آمده‌ام به اسلام بيعت كنم فرمود: بايد پدرت را بكشى، اعرابى دست خود را نگهداشت، رسول خدا بطرف مردم روى آورد و با آنها به صحبت مشغول شد.

بار ديگر اعرابى سخن خود را تكرار كرد و رسول اكرم همان سخن اول را در جواب او گفت وى باز دست خود را نگهداشت و بار ديگر رسول اكرم با مردم بگفتگو پرداخت باز همان گفتگو تكرار شد اين دفعه مرد عرب گفت:

باشد قبول مى‌كنم و بيعت كرد.

در اين جا رسول خدا ٦ گفت: من امر بكشتن پدر نمى‌دهم، شما بايد پس از اين نسبت به پدر و مادرت مهربان باشى و به آنها به نيكى معاشرت كنى و اين آيه شريفه را قرائت كردند: وَ لَمْ يَتَّخِذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ لا رَسُولِهِ وَ لَا الْمُؤْمِنِينَ‌