مشکاة الأنوار ت عطاردی - شیخ طبرسی - الصفحة ١٤٣ - در قرآن و سنت
(١) ١٣. حضرت رسول ٦ فرمود: هر گاه از من براى شما حديثى خوانده شد كه با هم فرق داشت و بعضى از آن با بعضى از آن مخالفت مىكرد و كلمات آن با هم سازگار نبود آن حديث از من نيست اگر چه گفته شود آن را من گفتهام.
اما اگر حديثى از من رسيد كه همه كلمات و جملات آن پيوستگى داشت و يك ديگر را تصديق مىكردند آن از من مىباشد و من آن را گفتهام براى من حيات و مماتى نيست و بايد گفتههاى مرا در زندگى و پس از رفتن از دنيا هم مورد عمل قرار دهيد.
(٢) ١٤. محمد بن مسلم گويد: امام ٧ به من فرمود اى محمد اگر روايتى به شما رسيد و گوينده آن چه خوب و يا بد باشد اگر آن حديث با قرآن موافقت مىكرد به آن عمل كنيد و اگر با قرآن مخالف بود آن را مورد عمل قرار ندهيد.
(٣) ١٥. امام باقر ٧ در تفسير المص فرمودند: هر كس گمان كند كه كتاب خداوند مبهم است هلاك شده است، بعد فرمود: الف يكى و لام سى، ميم چهل و صاد نود، گفتم اين شد يك صد و نود و يك، فرمود اى لبيد هر گاه سال يك صد و نود و يك پيش آمد خداوند حكومت آنها را مىگيرد.
(٤) ١٦. امام صادق ٧ فرمود: قرآن هم مانند خانه حدودى دارد.
(٥) ١٧. فرمود: گروهى به سعد بن عباده گفتند: اگر كسى را روى شكم زنت ديدى چه مىكنى؟ گفت: به خداوند سوگند گردنش را با شمشير مىزنم رسول اكرم به سعد گفت: اين شخص كه با شمشير گردن او را مىزنى كيست رسول خدا جريان را تعريف كرد و فرمود پس شهود چهارگانه كجا هستند كه خداوند در قرآن مجيد فرموده است.
سعد گفت: يا رسول اللَّه من با چشم خود آن را ديدم و خداوند هم مىداند كه او مرتكب فساد شده است. رسول خدا فرمود: اى سعد بعد از اينكه با چشم خود ديدى خدا هم مىداند، اما براى هر چيز حدى و حدودى هست كه خداوند معين فرموده آنچه دور از چشم چهار شاهد انجام بگيرد نشر آن درست نيست (٦) ١٨. حضرت صادق ٧ فرمود: اينك شما را از اصل و فرع اسلام و از