سلوك عرفانى در سيره اهل بيت - البحرانى، الشیخ حسين؛ مترجم علی شیروانی - الصفحة ٨١ - همه وقت خويش را مصروف مردم مكن، زمانى را نيز براى خود بگذار

دستورات و سفارشات و سجاياى اخلاقى اهل بيت عليهم السّلام است اين امور پوشيده نيست.

[همه وقت خويش را مصروف مردم مكن، زمانى را نيز براى خود بگذار]

آنگاه كه با مردم قصد رساندن خير به ايشان معاشرت نمودى، و طمع خود را از آنكه سودى از ايشان به تو رسد يكباره بريدى، بگونه‌اى كه هر نفعى را كه از آنان انتظار مى‌رود، از خدايى كه كسى را نااميد نمى‌سازد و هرگز بخل به او راهى ندارد، طلب نمودى؛ [بايد مراقب باشى كه‌] همه اوقات خويش را صرف مردم نسازى، و آنها را اساس كار خويش قرار ندهى، [به طورى‌كه فرصتى و فراغتى براى پرداختن به خود، و خلوت با خداوند نيابى‌]، كه پيشوايان ما فرموده‌اند:

آشنايان را كم كن و دوستان خود را فراموش نما.

حكمت اين توصيه آن است كه آنها تو را از توجه به آفريدگار خويش باز ندارند؛ زيرا در فراغت براى عبادت و خالى بودن ذهن از هرچه تو را به خود مشغول مى‌سازد و از خداوند بازمى‌دارد، معنويتى است كه از معاشرت با مردم حاصل نمى‌شود، كه:

از اين‌رو، وقتى كسى به امام ٧ گفت: در عقيق (- محلى خارج از مدينه منوره) خلوت نمودم و به تنهايى شتافتم، امام ٧ در پاسخ فرمود: