سلوك عرفانى در سيره اهل بيت - البحرانى، الشیخ حسين؛ مترجم علی شیروانی - الصفحة ١٥٠ - معرفت به خدا

پادشاهان مى‌روند؛ زبانشان با ماست و شمشيرشان عليه ما.

طبقه سوم حد وسط باشند كه از دل دوست ما هستند و در ظاهر دوست ما نيستند. به جان خودم كه اگر با ما دوستى محرمانه داشتند روزه‌داران روز و عبادت‌كننده‌هاى شب بودند و اثر عبادت را در چهره آنها مى‌ديدى، اهل مدارا و اطاعت بودند.

آن مرد گفت: من از كسانى هستم كه در آشكار و نهان شما را دوست دارند.

[ويژگى طراز اول از دوستان امام ٧‌]

امام صادق ٧ فرمود: اين گروه نشانه‌هايى دارند كه با آن شناخته مى‌شوند.

آن مرد پرسيد: آن نشانه‌ها چيستند؟

امام ٧ فرمود: چند خصلت است: توحيد را به خوبى دانسته‌اند، و به ذات و اوصاف الهى ايمان دارند، آنگاه حدود ايمان و حقايق و شروط و تأويلش را دانسته‌اند.

سدير گفت: يابن رسول الله! من از شما نشنيدم كه ايمان را به اين وصف شرح دهيد! امام صادق ٧ فرمود: آرى اى سدير! سائل را نرسد كه بپرسد ايمان چيست، تا بداند ايمان به كيست؟

سدير گفت: يابن رسول الله! آنچه را فرموديد شرح دهيد.

امام فرمود: هركه پندارد كه خدا را با توهم دلها مى‌شناسد، مشرك است؛ هركه پندارد خدا را با نام بدون معنا شناسد، به طعن خود معترف است، زيرا صرف نام حادث است؛

[معرفت به خدا]

هركه پندارد نام و معنا را باهم مى‌پرستد، شريكى با خدا قرار داده است؛ هركه پندارد او [معنا را] به صفت، نه به ادراك پرستد، به ناديده‌