سلوك عرفانى در سيره اهل بيت - البحرانى، الشیخ حسين؛ مترجم علی شیروانی - الصفحة ١٤٤ - آثار نيكويى توجه به خدا و قطع تعلق از غيرخدا

اگر غرق در نعمت بودى، مراقب آن باش، زيرا گناهان نعمتها را از بين مى‌برد.

همچنين در صورت توجه به ذات اقدس اله، هر فاعل ديگرى از ديد تو محو مى‌گردد، و سودرسان و زيان‌بخشى جز خداى سبحان نخواهى ديد، و [مى‌يابى‌] هر موجود ديگرى تنها به اذن او در عالم هستى تصرف مى‌كند. دل آدمى چون از خداى سبحان اعراض نمود، مسبب الاسباب را فراموش كرده متوجه اسباب مى‌شود؛ چرا كه در صورت توجه و تعلق قلب به او، التفات و توجه به اسباب به طور كلى بى‌معنا خواهد بود، و اين يك امر فطرى براى عقول مى‌باشد، چون در صورت امكان يارى گرفتن از موجود قويتر، هرگز آدمى تمسك به موجود ضعيفتر را، بلكه به چيزى‌كه در برابر او هيچ است، روا نمى‌شمارد، خصوصا پس از آن‌كه دانست توجه به ضعيف، مانع از يارى موجود قويتر به او مى‌شود كه در اين‌صورت مصداق اين شعر خواهد بود:

آن‌كس كه هنگام بلا و گرفتارى دست به دامان عمرو [- نام شخصى است‌] زند به مانند كسى است كه از گرما به آتش پناه برده است.