سلوك عرفانى در سيره اهل بيت - البحرانى، الشیخ حسين؛ مترجم علی شیروانی - الصفحة ١١٩ - اكسيرى كه غم را به شادى بدل مىكند

[دل را از غم دنيا فارغ ساز]

آنچه كه اهل بيت عليهم السّلام بدان راهنمايى نموده‌اند آن است كه بر مؤمن لازم است خويش را به اعراض از غمها عادت دهد، تا دل او براى توجه به خداوند خالى گردد.

خداى متعال فرمود:

الَّذِينَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ.[١]

[اكسيرى كه غم را به شادى بدل مى‌كند]

اگر دل متوجه ياد خداوند و عطوفت، لطف، مهر و محبت او شود غم و اندوه از آن رخت خواهد بست، زيرا سرچشمه همه اندوه‌ها توجه به جانب نفس و اجراى امر به مقتضاى حال آن مى‌باشد كه چيزى نيست جز عجز و تنگنا و سرگشتگى و حرص بر آنچه در دست دارد. در حالى‌كه توجه به حضرت احديت كه هر دورى در پيشگاه آن، نزديك و هر دشوارى، آسان است، و نسبت اشياء به او يكسان مى‌باشد، و اقتضاى رأفت و رحمت دارد، جايى براى غم و اندوه نمى‌ماند. حزن و اندوه چرا؟

اگر براى چيزى است كه از دست رفته است و باز نمى‌گردد، [بايد دانست كه‌] خداوند چند برابر آن‌را جايگزين آن مى‌كند. چه‌بسا از دست دادنى كه تجارتى [سودمند] باشد و نه خسارت، چرا كه يك‌چيز از دست رفته و هزار، يا هزاران برابر و يا مقدارى بى‌شمار در ازاى‌

[١] - رعد/ ٢٨: آنان‌كه به خدا ايمان آورده و دلهاشان به ياد خدا آرام گيرد،[ مردم!] آگاه شويد كه تنها ياد خدا آرام‌بخش دلهاست.