سلوك عرفانى در سيره اهل بيت - البحرانى، الشیخ حسين؛ مترجم علی شیروانی - الصفحة ٨٨ - انس با خدا و هراس از مردم

بشناسد، و از وفادارترين برادران خويش در هراس باشد. چنين كسى مشمول دعاى على ٧ خواهد شد كه فرمود: «خداوند كسى را كه چنين صفاتى دارد نگه دارد، و روز قيامت امانش دهد». در كافى به نقل از جابر آمده است:

خدمت امام باقر ٧ رسيدم، حضرت فرمود: اى جابر! به خدا كه من غمگين و دل‌گرفته‌ام. عرض كردم: قربانت گردم، گرفتارى و غم شما از چيست؟ فرمود: اى جابر! همانا خالص و صافى دين خدا در دل هركه آيد، دلش از غير او بگردد.

در نامه حضرت امير ٧ به بعضى از يارانش آمده است:

كسى‌كه از خداوند پروا نمايد، عزيز، نيرومند، سير و سيراب شده، انديشه‌اش فراتر از اهل دنيا مى‌رود؛ پس بدن او با اهل دنياست، ولى دل و انديشه‌اش وابسته و پيوسته به آخرت است.

بنابراين، هرگاه مؤمن با الطاف الهى مأنوس گشت، و طعم شيرينى ياد خدا را چشيد، از مفارقت اين حالت در هراس بوده هرگز بدان راضى نخواهد شد. از اين‌رو هرگاه خداوند بنده مؤمن خويش را مورد تأييد قرار دهد، چنين حالتى را در دل او پديد آورده، وى را بدان مشغول مى‌سازد؛ با اين‌همه به او اين توان را مى‌دهد كه با حفظ آن حالت اصلى، كه همان اشتغال و التفات به خداوند است، به امور