سلوك عرفانى در سيره اهل بيت - البحرانى، الشیخ حسين؛ مترجم علی شیروانی - الصفحة ٦٥ - مقصود از دنياى مذموم و دنياى ممدوح

خواهد بود. وجدان و تجربه بزرگترين گواه اين مدعاست.

[تأثير فعاليت‌هاى اجتماعى در رشد بينش و انديشه‌]

هرگاه به فراگيرى چيزى از فنون محسوس بپردازى، درهايى از آگاهى از معقولات به روى تو گشوده مى‌شود؛ و اصل در اين مطلب آن است كه خداوند سبحان امور محسوس را با حقايق كلى و معقول مرتبط ساخته، و امور اخروى را با امور دنيايى پيوند زده است. از اين‌رو، كسى‌كه امور اخروى را بدون امور دنيايى طلب كند، به مقصود نخواهد رسيد، چرا كه خداوند امور آن جهانى را بگونه‌اى قرار داده است كه جز با امور اين جهانى كامل نمى‌شود؛ و دنيايى را كه وسيله رسيدن به آخرت قرار داده شده، از آخرت بشمار آورده است و مشمول مذمتها و سرزنشهايى كه نسبت به دنيا شده، نمى‌گردد. از اين‌رو در حديث آمده است:

آنكه آخرت خويش را براى دنيايش رها كند، ملعون است، و كسى‌كه دنياى خويش را به خاطر آخرت ترك گويد، ملعون و دور از رحمت خداست.

[مقصود از دنياى مذموم و دنياى ممدوح‌]

دنيايى كه تركش، دورى از رحمت خدا را موجب مى‌گردد، همان دنيايى است كه وسيله رسيدن به آخرت است، و همان دنيايى است كه تماميت امور اخروى منوط به آن مى‌باشد، و اين دنيا در حقيقت جزء آخرت است و ترك آن، ترك آخرت خواهد بود. دنياى مذمت‌