پنج رساله اعتقادى - الخواجة نصير الدين الطوسي؛ العلامة الحلي؛ الشيخ البهائي؛ عزّالدين الآملي - الصفحة ٥٧٠ - ركن پنجم در معاد

باقر، و امام جعفر صادق- :- را امام مى‌دانند و باقى را امام نمى‌دانند.

و واقفيّه‌[١] تا به امام موسى كاظم- ٧- امام مى‌دانند، و باقى را امام نمى‌دانند.

و اسماعيليّه‌[٢] تا به امام جعفر صادق- ٧- امام مى‌دانند، و بعد از وى پسر وى عبد الله أفطح را امام مى‌دانند.

و اين مذاهب و لواحق اين مذاهب همه باطل است و فاسد است و ضلالت است، و مذهب حقّ مذهب حق اماميه است كه قائلند به امامت دوازده امام، چنانكه گذشت اين طائفه را اثنى عشريّه خوانند، و فرقه ناجيه از هفتاد و سه فرقه كه حضرت رسالت‌پناه- ٦- در اين حديث مشهور اشارت كرد كه اين طائفه اثنى عشريه‌اند، زيرا كه ايشان دست استمساك بعروة الوثقى ولايت أهل بيت : زدند، و دين و مذهب خود را از ايشان گرفتند، پس ناجى باشند به مقتضى حديث حضرت نبوى چنانكه فرمود كه:

(مثل أهل بيتى كمثل سفينة نوح من ركب فيها نجى و من تخلّف عنها غرق)

يعنى أهل و بيت من همچون كشتى نوح‌اند، هركه در آن كشتى نشست از طوفان نجات يافت، و هركه از آن كشتى تخلف كرد غرق شد.

ركن پنجم در معاد

و معاد آن است كه خداى تعالى در آخرت همه مردمان را زنده گرداند، و أرواح را به ابدان بازگرداند و بعد از مفارقت، در روز قيامت، و اين را معاد بدنى‌[٣] خوانند.

[٤٤] مسأله: بدان كه معاد به اين معنى كه مذكور شد حق و صدق است، و از ضروريات‌

[١]. گروهى از شيعيان بودند كه پس از فوت امام موسى بن جعفر( ع) فرزند ايشان حضرت جواد( ع) را به امامت نپذيرفته و ادعا نمودند كه او امامى را پس از خود منصوب ننمود، اين فرقه در دوران امامت حضرت جواد( ع) بر اثر توبه بيشتر آنان و قبول امامت آن حضرت از ميان رفت.

[٢]. اسماعيليّه پيرو اسماعيل بن جعفر الصادق- ٧- مى‌باشند و او را كه فرزند بزرگ حضرت بود امام پس از پدرش مى‌دانند، اسماعيليّه بعدها از نفوذ و رشد چشمگيرى در جهان اسلام برخوردار شده و حكومت و دولت‌ها بلكه خلافت عظيم فاطمى در مصر را تشكيل دادند و تأثير شگرفى در تمدن و فرهنگ اسلامى از خود بر جاى گذاشتند، اسماعيليه به دو فرقه عمده يكى نزاريه و ديگرى مستعليه تقسيم شدند. اين مذهب با سقوط دولت فاطمى مصر و نابودى آخرين پايگاه آنان در مشرق يعنى قلاع اسماعيليه در قهستان خراسان و الموت رو به افول و نابودى گذارد امروزه از آن مذهب بالنده جز اقليتهايى پراكنده در هند و پاكستان و آسياى ميانه و شرق آفريقا و عربستان و بلاد الشام اثرى ديده نمى‌شود. اما شيعيانى كه پيرو عبد الله بن جعفر الصادق- ٧- مشهور به أفطح بودند أفطحيّه نام داشته و از مذهب بائده‌اى است كه چندان دوام نيافت.

[٣]. در برابر معاد روحانى كه برخى معتقدند ارواح مردمان در روز قيامت رستاخيز خواهد آمد و نه بدنهاى خاكى آنها