پنج رساله اعتقادى - الخواجة نصير الدين الطوسي؛ العلامة الحلي؛ الشيخ البهائي؛ عزّالدين الآملي - الصفحة ٥٥٦ - ركن سوم در بيان نبوت يعنى پيغمبر

خصوصا كسانى كه از اين عيوب مبرّا باشند، پس فرستادن او عبث باشد.

[٣١] مسأله: واجب است كه پيغمبر از امّت خود أفضل باشد، و در ميان امّت او بهتر ازو و مساوى نيز نباشد، و اگرنه تقديم مفضول بر فاضل و ترجيح بلا مرجّح لازم آيد، و نيز أفضل با آن مساوى مطيع و منقاد او شود، پس ارسال او عبث شود نسبت به آن أفضل و مساوى.

[٣٢] مسأله: پيغمبران أفضل از ملائكه‌اند چنانكه خداى تعالى مى‌فرمايد:

(إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى‌ آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِيمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَى الْعالَمِينَ)[١]

يعنى به درستى و راستى كه خداى تعالى برگزيده آدم و نوح و آل ابراهيم و آل عمران را بر جميع أهل عالم از ملائكه و جنّ و إنس.

[٣٣] مسأله: محمّد بن عبد اللّه، بن عبد المطلّب، بن هاشم، بن عبد مناف، ٦ رسول خدا و پيغمبر به حقّ است، زيرا كه آن حضرت دعوى نبوّت كرد، و معجزات از وى صادر شد بر طبق دعوى وى، و هركه دعوى نبوت كند و از وى معجزه ظاهر شود بر طبق دعوى وى پيغمبر بحقّ باشد.

و معجزه آن چيزى است كه ظاهر شود از كسى مخالف عادت مردم، مطابق دعوى آن‌كس، مقرون به تحدّي، و عاجز گرداند ساير مردمان را از مثل آن.

و معنى تحدّى آن است كه آن‌كس كه معجزه از وى ظاهر شود گويد مردم را كه اگر شما در اين كار من شك داريد و تصديق نمى‌كنيد مثل اين كار من ظاهر كنيد، و ايشان عاجز شوند و نتوانند كه مثل آن ظاهر كنند.

و دعوى نبوّت آن حضرت، و ظاهر شدن معجزه از دست وى معلوم است به تواتر و در اين شك نيست، و معجزات آن حضرت بسيار است چون قرآن كه بلغا و فصحاى عرب را چنانكه خداى تعالى در قرآن مى‌فرمايد كه:

(وَ إِنْ كُنْتُمْ فِي رَيْبٍ مِمَّا نَزَّلْنا عَلى‌ عَبْدِنا فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِنْ مِثْلِهِ وَ ادْعُوا شُهَداءَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ)

يعنى اگر شما در شك آييد از آنچه فرستاديم بر بنده خود، پس بياريد يك سوره مثل اين قرآن، و ايشان همه عاجز شدند و نتوانستند كه يك سوره كه عبارت از سه آيه است بيارند، با آنكه در غايت فصاحت و بلاغت بودند، و خداى تعالى از عجز ايشان خبر داده در قرآن كه:

(قُلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنْسُ وَ الْجِنُّ عَلى‌ أَنْ يَأْتُوا بِمِثْلِ هذَا الْقُرْآنِ لا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَ لَوْ كانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيراً)[٢] يعنى بگو اى محمد كه اگر اتفاق كنند جنّ و انس و بر آنكه مثل اين قرآن را بيارند، نتوانند كه مثل اين قرآن بيارند اگرچه بعضى معاون و مددكار بعضى باشند، و

[١]. آل عمران: ٣٣

[٢]. الإسراء: ٨٨