انقلاب يكى از پديده‌هاى عظيم و نادر در حيات اجتماعى به‌شمار مى‌رود؛ آن‌گونه‌كه نادر بودنش سبب ضعف در شناسايى و عظيم بودنش موجب موضع‌گيرى‌هاى متناقض در برابر آن گرديده است. نكته مهم در تحليل اين پديده، اصل تنوع و كثرت در حدوث و ماهيت انقلاب‌هاست. به‌بيانى ديگر، هر انقلابى را ماهيتى است كه نشانه هويت و مقاصد مطلوب آن محسوب مى‌گردد. بنابراين در تحليل، تبليغ و معرفى هر انقلابى بايد به همه جهات توجه كرد و درمورد وضعيت كنونى و آتيه‌اش نيز با احتياط اظهارنظر نمود.

اگر بخواهيم دستاوردهاى انقلاب اسلامى ايران را بررسى كنيم، بى‌شك در كنار برخى كاستى‌ها، دستاوردهاى عظيمى جلوه مى‌كند كه هريك به‌تنهايى براى موفق دانستن انقلاب قابل‌استناد است؛ به‌ويژه دستاوردهاى فرهنگى انقلاب كه دين و سياست را بار ديگر در صحنه تاريخ تمدن بشرى به‌هم پيوند داد. به‌طوركلى دستاوردهاى انقلاب اسلامى را مى‌توان در دو سطح داخلى و بين‌المللى ارزيابى كرد كه به بررسى هريك مى‌پردازيم.