درآمدى تحليلى بر انقلاب اسلامى ايران - عيوضى، محمد رحيم؛ هراتى، محمد جواد - الصفحة ١٨٧
ژورناليستى چيزى به نام «سياست رسانهاى كشور»[١] نهفته است كه مستقيماً از بودجههاى رسمى مصوب پارلمانها يا بودجههاى سرّى سازمانهاى اطلاعاتى، امنيتى يا جاسوسى تأمين مىشود.
سربازان جنگ رسانهاى، كارشناسان تبليغات، سياستمداران تبليغات بينالمللى و كارگزاران رسانهها هستند. در جنگ رسانهاى مدرن،[٢] شليكهاى رسانهاى به كشور هدف بهمثابه كمك مستقيم به شليكهاى نظامى موشكهاى دور برد و بمبهاى هدايتشونده ليزرى است.
پيچيدگى ابعاد مختلف «جنگ رسانهاى» موجب شده است تا تصميمگيرى درباره طراحى، تدوين استراتژى، چارچوب، تكنيكهاى كاربردى، نحوه عملياتى كردن اهداف و مأموريتهاى تعريفشده و نيز استفاده حداكثر از توان هر رسانه (با توجه به امكانات انتشار مكتوب، چاپى، صوتى، تصويرى، چندرسانهاى، اينترنتى و آنلاين)، تنها به ژنرالهاى نظامى واگذار نشود.
جنگ رسانهاى مقولهاى است كه همكارى هماهنگ و نزديك بخشهاى نظامى، سياسى، اطلاعاتى، امنيتى، رسانهاى و تبليغاتى يك كشور را مىطلبد. طراحان جنگ رسانهاى لزوماً ژنرالهاى پادگاننشين نيستند، بلكه ممكن است دانشمندان و انديشمندانى از دانشگاههاى معتبر يك كشور باشند.
مردمى كه زير بمباران جنگ رسانهاى قرار دارند، ممكن است دامنه و عمق حملات سنگين آن جنگ را درك نكرده و حتى از وجود آن بىخبر باشند. از نگاه سن تزو، بايد به هر طريق ممكن كوشيد تا دشمن روحيه خود را ببازد و ارادهاش را براى مقاومت از دست بدهد. بهواقع مهارت و هنر آن است كه دشمن را بدون توسل به جنگ و با استفاده از عامل روانى به زانو درآوريم.[٣] ازاينرو يكى از پديدههايى كه بههنگام وقوع جنگ رخ مىدهد، بمباران
[١].Media Policy .
[٢].Modern Media War .
[٣]. تزو، هنر جنگآورى، ص ١٠٢.