قدرتْ كليدى‌ترين مؤلفه تعيين‌كننده مناسبات و جايگاه كشورها در عرصه روابط بين‌الملل است. منظور از قدرت، قدرت همه‌جانبه است كه ابعاد سخت‌افزارى و نرم‌افزارى را دربرمى‌گيرد.

در جهان امروز به باور بسيارى از تحليل‌گران، تأكيد صرف بر قدرت سخت، موفقيت پايدارى را درپى نخواهد داشت. بر اين بنياد، قوى‌ترين كشورها همواره قوى‌ترين باقى نخواهند ماند، مگر آنكه قدرت خود را به حق تبديل نمايند. قدرت نرم مى‌تواند به امكان‌پذير شدن استراتژى ملى، هدايت اشتياق ملى، شكل‌گيرى اراده واحد و تقويت قدرت فرهنگى كشور كمك كند كه نتيجه آن، توسعه قدرت ملى فراگير، بهبود وضعيت بين‌المللى و افزايش نفوذ بين‌المللى است.[٢] سرزمين ايران كه مهد بسيارى از علوم و فلسفه علمى بوده، در طول تاريخ به‌دليل اهميت خاص جغرافيايى و فرهنگى، همواره مورد هجوم فرهنگ‌ها و نگرش‌هاى مختلف قرار گرفته و بارها ويران و دوباره‌سازى شده است. از همين‌رو، ايران در بخش سخت‌افزارى (سرزمين و ثروت‌هاى ملى ايرانيان) صدمات بسيار ديد، بى‌آنكه بخش نرم‌افزارى آن (باورها، فرهنگ، زبان و ادبيات ايرانى) آسيب چندانى پذيرد.[٣] در دنياى امروز قدرت نرم جمهورى اسلامى ايران در اين مؤلفه‌ها نمود مى‌يابد: جذب، اقناع و شكل‌دهى به امورى كه براى ديگران رجحان دارد.

منابع قدرت نرم ايران عبارت است از: ارزش‌ها و هنجارهاى اسلامى، انقلابى و ايرانى، فرهنگ، ايدئولوژى اسلامى، اعتبار، شهرت، مشروعيت و مقبوليت، معارف، علم و دانش و

[١].Nye jr ,"Soft Power and Leadership "

, Compass: A Journal of Leadership, Spring ٤٠٠٢.

[٢]. ناى،« كاربرد قدرت نرم»، راهبرد دفاعى، ش ٦، زمستان ١٣٨٦، ص ٢١ و ٢٢.

[٣]. گلشن‌پژوه، جمهورى اسلامى و قدرت نرم، ص ٢٩٠.