«در عمره (ماه) رمضان، با رسول خدا (ص) خارج شدم، پس رسول خدا (ص) روزه (خود را) خورد و (من) روزه گرفتم و (نمازش را) شكسته خواند و (من نمازم را) تمام خواندم، گفتم: پدر و مادرم فدايت باد! (شما) روزه تان را خورديد و (من) روزه گرفتم و (شما نمازتان را) شكسته خوانديد و (من) تمام خواندم؟ فرمود: (كار) خوبى كردى اى عايشه»!

اين حديث را دارقطنى‌[٢] روايت نموده و گفته است: «سندش حسن است» و ....[٣]

طرفداران نظريّه جواز روزه مسافر همانند يك دليل در مذهبشان و به عنوان يك اصل در استنباطشان بر اين احاديث اعتماد نموده اند

[١] - صحيح بخارى: ٣/ ٨١، كتاب الصوم، باب ١٢٤/ ح ٢٠٤، چاپ دار القلم- بيروت.

[٢] - سنن دارقطنى: ٢/ ١٨٨، كتاب الصوم، ح ٣٩.

[٣] - المجموع: ٦/ ٢٦٤.