«در (ماه) رمضان بارسول خدا (ص) به جنگ مى رفتيم، برخى در ميان ما روزه دار و برخى روزه خوار بودند، نه روزه دار، بر روزه خوار ايرادى مى گرفت و نه روزه خوار، بر روزه دار، هر كس (در خود) قوّتى مى ديد، روزه مى گرفت و اين (كار) خوبى بود و هر كس در (خودش) ضعفى مى ديد، روزه مى خورد و اين (كار هم كار) خوبى بود».

اين حديث را مسلم‌[١] روايت كرده است.

و همين طور از ابو سعيد روايت شده است كه گفت:

«رسول خدا (ص) فرمود: كسى كه در راه خداى عزّوجلّ يك روز روزه بگيرد، خدا صورت او را تا هفتاد پاييز (يعنى هفتاد سال) از آتش دور نگه مى دارد».

اين حديث را بخارى‌[٢] و ابن ماجه‌[٣] روايت نموده اند.

و از ابن عبّاس روايت شده است كه گفت:

«رسول خدا (ص) در ماه رمضان مسافرت نمود تا اين كه به (عسفان) رسيد، سپس ظرف آبى طلبيدند و در روز، آن را نوشيدند تا مردم او را ببينند و روزه (خود را) خورد، تا اين كه به مكّه رسيد».

[١] - صحيح مسلم: ٣/ ١٤٣، كتاب الصوم، باب اجر المفطر فى السفر.

[٢] - صحيح بخارى: ٤/ ٤٢٣، كتاب الجهاد والسير، باب ٦٧٩ فضل الصوم فى سبيل الله، ح ١٠٣٣، چاب دار القلم.

[٣] - سنن ابن ماجه: ٣/ ٢٠٣، ح ١٧١٧، باب فى صيام يوم فى سبيل الله، چاپ تحقيق شده.