از جمله مسائل فقهى كه مكتب اهل بيت (عليهم السلام) را از ديگر مذاهب جدا ساخته اين است كه «آنان قايل به وجوب افطار روزه و عدم جواز آن براى مسافر» هستند. و از صحابه نيز افرادى مانند عبدالرحمان بن عوف، عمر و فرزندش عبدالله، ابو هريره، عائشه و ابن عبّاس و از تابعان، سعيد بن مسيب، عطا، عروة بن زبير، شعبه، زهرى، قاسم بن محمّد بن ابوبكر، يونس بن عبيد و اصحابش، اين نظريّه را پذيرفته اند. فقهاى ظاهريّه هم همين نظريّه را دارند.[١]

ولى در عين حال، فقهاى مذاهب چهارگانه «افطار» را براى مسافر جايز مى دانند؛ يعنى مسافر، هم مى تواند روزه بگيرد و هم اختيار دارد كه افطار كند. سپس در مورد اين كه آيا روزه گرفتن در سفر، بهتر است يا افطار كردن روزه، اختلاف دارند.

لازمه تحقيق در اين مسأله اين است كه: ابتدا ادلّه هر دو گروه را بررسى و سپس ارزشيابى كنيم، ولى قبل از آن، لازم است اين مسأله را به عنوان مقدّمه از دو ديدگاه مورد بررسى قرار دهيم:

الف: روزه مسافر از ديدگاه قرآن.

ب: روزه مسافر از ديدگاه حديث.

[١] - المحلّى: ٦/ ٢٥٨.