اهل سنّت نيز اين روايات را از طريق امّ سلمه، عايشه، ابى سعيد خدرى، سعد بن وائله بن اصقع، ابى حمرا، ابن عبّاس، ثوبان؛ خادم پيامبر، عبد الله بن جعفر، على وامام حسن (عليهما السلام) نقل كرده اند. همه اين روايات، دلالت دارد كه آيه شريفه درباره پيامبر، على، فاطمه، امام حسن و امام حسين (عليهم السلام) نازل شده است ومراد از «اهل بيت»، تنها آنان مى باشند.[١]

عبدالله احمد بن حنبل، از پدرش و او هم از شداد بن عمّار نقل مى كند: «بر وائله بن اصقع وارد شدم. نزد وى گروهى بودند و درباره على سخن مى گفتند. وقتى آن جماعت رفتند، وائله گفت: آيا مى خواهى آنچه را از رسول خدا (ص) ديدم، به تو خبر دهم؟ گفتم: بله. گفت: نزد فاطمه (عليها السلام) رفتم كه درباره على (ع) از او سؤال كنم، فرمود: نزد رسول خدا رفت. منتظر ماندم تا آن حضرت تشريف آورد وهمراه با او على، حسن و حسين (عليهم السلام) بودند در حالى كه دست هر كدام را گرفته بود، وارد (خانه) شد. على وفاطمه را به نزديك خود فرا خواند وآنان را رو به روى خود قرار داد وحسن وحسين را بر روى پاهاى خود نشاند، سپس جامه اى را بر آنان پيچيد، سپس اين آيه را تلاوت فرمود:

... إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا. وفرمود: «خدايا! اينان اهل بيت من هستند واهل بيتم سزاوارترند».[٢]

[١] - الامامة والولايه/ جمعى از دانشمندان: ١٥٠.

[٢] - مسند احمد: ٤/ ١٠٧؛ شواهد التنزيل، حاكم حسكانى: ٢/ ١٠- ١٩٢؛ الدرّ المنثور، سيوطى: ٥/ ١٩٨؛ مشكل الآثار، طحاوى: ١/ ٣٣٢- ٢٣٨؛ مجمع الزوائد، هيثمى: ٩/ ١٧٢ و ١٦٩ و ١٤٦ و ١٢١؛ مسند احمد بن حنبل: ١/ ٢٣٠ و ٤/ ١٠٧؛ الصواعق المحرقه، ابن حجر: ٨٥؛ تفسير طبرى: ٢٢/ ٧- ٥؛ اسد الغابه، ابن اثير: ٤/ ٢٩؛ خصائص نسائى: ٤.