در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٥ - ١ - تجلى بعد علمى شخصيت امام على(ع)

«در علمى كه پنهان است، فرو رفته ام واگر آن را ظاهر كنم، هر آينه شما مضطرب و لرزان مى شويد، مانند لرزيدن ريسمان در چاه عميق».[١]

ابى طفيل مى‌گويد:

«على (ع) را ديدم كه مى گفت: از من سؤال كنيد، به خدا قسم! درباره چيزى از من سؤال نمى كنيد، مگر اين كه شما را آگاه كنم. درباره كتاب الهى از من سؤال كنيد، به خدا سوگند! آيه اى از كتاب خدا وجود ندارد، مگر اين كه من به آن آگاهم كه در شب، يا روز و در دشت، يا كوه نازل شده است».[٢]

امّا صحابه ديگر، چنين نيستند. خليفه اوّل مى گويد:

«... چه كنم! اگر درباره حرفى از كتاب خدا سخنى بگويم كه خداوند آن را اراده نكرده باشد».[٣]

سعيد بن مسيب مى گويد:

«هيچ كدام از اصحاب پيامبر خدا (ص) ادّعا نكرد كه هر چه مى خواهيد از من سؤال كنيد مگر على (ع)».[٤]

پيامبر اكرم (ص) بارها بر افضل بودن و برترى علمى حضرت على (ع) بر ساير اصحاب گواهى داده اند كه به بعضى از آنها اشاره مى شود:

[١] - نهج البلاغه: خطبه ٥.

[٢] - فتح البارى: ٨/ ٤٥٩؛ كنز العمّال: ١٣/ ١٨٥.

[٣] - الرياض النضره: ٣/ ١٦٦؛ مستدرك حاكم: ٣/ ١٢٤؛ اسد الغابه: ٤/ ٢٢.

[٤] - الرياض النضره: ٣/ ١٦٦؛ ينابيع المودّه: ٢٨٦؛ ذخائر العقبى: ٨٣.