جانش را فداى او كند وحيات او را بر حيات خويش ترجيح داد. به زمين فرود آييد واو را از دشمنش حفظ كنيد، پس نازل شدند وجبرئيل، كنار پاهاى او بود ومى گفت: مبارك باد! مبادك باد! بر تو اى فرزند ابى طالب! خداوند به وسيله تو بر فرشتگان مباهات مى كند.[١]

٢- وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا* إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَاء وَلَا شُكُورًا.[٢]

«وغذاى خود را با اين كه به آن علاقه دارند، به مسكين و يتيم و اسير مى دهند (و مى گويند:) ما شما را به خاطر خدا اطعام مى كنيم و هيچ پاداش و سپاسى از شما نمى خواهيم»).

اهل سنّت، روايت كرده اند كه امام حسن وامام حسين (عليهما السلام) بيمار شدند. پيامبر (ص) با جمعى از ياران از آنان عيادت كردند. حضرت على (ع) وفاطمه زهرا (عليها السلام) وفضّه (خادمه آنان) نذر كردند كه اگر آن دو شفا يابند، سه روز، روزه بگيرند و چون در خانه آنان موادّ غذايى يافت نمى شد، امام على (ع) سه من جو، قرض گرفت. فاطمه (عليها السلام) يك صاع (من) آن را آرد كرد وبراى هر نفر، يك عدد نان پخت. حضرت على (ع) نماز مغرب را كه خواند، به خانه آمد. مى خواستند افطار كنند، مسكينى آمد واز آنان غذا طلبيد، سهم خود را به او دادند وآن شب، جز آب ننوشيدند.

[١] - اسد الغابه: ٤/ ٢٥؛ شواهد التنزيل: ١/ ٩٨؛ مستدرك الحاكم: ٣/ ١٣٢؛ نور الابصار: ٨٦؛ ينابيع المودّه: ٩٢؛ تفسير كبير: ٥/ ٢٠٤؛ مسند احمد: ١/ ٣٣١؛ تفسير طبرى: ٩/ ١٤٠؛ سيرة نبويّه، دحلان كه در حاشيه سيره حلبيّه قرار دارد: ١/ ٣٠٧.

[٢] - انسان( ٧٦): ٩- ٨.