روز دوّم را هم روزه گرفتند. فاطمه (عليها السلام) يك صاع ديگر نان پخت. موقع افطار وقتى غذا آماده شد، يتيمى آمد واز آنان درخواست غذا كرد، آنان نيز ايثار كردند وغذاى خود را به او دادند.

در سوّمين روز كه روزه بودند وغذا آماده شده بود، اسيرى آمد و از آنان درخواست غذا نمود. باز هم آنان سهم غذاى خود را به او دادند و در اين سه، روز چيزى جز آب ننوشيدند.

پيامبر (ص) در روز چهارم، به خانه على (ع) آمد. حسن وحسين (عليهما السلام) را مشاهده كرد كه از گرسنگى، مى لرزيدند وشكم فاطمه (عليها السلام) از شدّت گرسنگى به پشت چسبيده وچشمهايش به گودى نشسته بود. پيامبر (ص) فرمود:

«خدايا! به فرياد برس، آيا خانواده محمد از گرسنگى بميرند؟».

در همين هنگام، جبرئيل نازل گشت وگفت:

«اى محمّد! بگير، آنچه را كه خداوند به وسيله آن به تو درباره خاندانت تهنيت گفته است».

پيامبر (ص) فرمود:

«اى جبرئيل! چه را بگيرم؟».

جبرئيل، سوره «هُل اتى» را بر او خواند.[١]

[١] - تفسير كشّاف: ٤/ ٦٧٠؛ اسد الغابه: ٥/ ٥٣٠؛ اسباب النزول، واحدى: ٣٣١؛ الدرّ المنثور: ٦/ ٢٩٩؛ ذخائر العقبى: ١٠٢ و ٨٩؛ نور الابصار: ١٠٢؛ روح المعانى: ٢٩/ ١٥٧؛ فتح القدير: ٥/ ٣٣٨؛ شرح نهج البلاغه/ ابن ابى الحديد: ١/ ٧؛ تفسير بيضاوى: ٤/ ٢٣٥؛ ينابيع المودّه: ٩٣؛ شواهد التنزيل: ٢/ ٢٩٨.