على (ع) در بازار قدم مى زد وافراد را راهنمايى ودرماندگان را كمك مى كرد. هنگامى كه به فروشندگان و بقّالها مى رسيد، قرآن را براى آنان مى گشود و اين آيه را مى خواند:

تِلْكَ الدَّارُ الآخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لَا يُرِيدُونَ عُلُوّاً فِي الأَرْضِ وَلَا فَسَاداً وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ.[١] و[٢]

«ما اين دار (بهشت ابدى) آخرت را براى آنان كه در زمين، اراده علوّ و فساد و سركش ندارند، مخصوص مى گردانيم و حسن عاقبت، خاصّ پرهيزكاران است»).

١١- درباره صبر امام على (ع) است كه آن حضرت در شوراى خلافت، استدلال كرد كه در برابر ضايع شدن حقّش (خلافت) صبر نموده است.

ابى طفيل عامر بن واثله مى گويد:

«روزى كه شوراى خلافت تشكيل شد، من پشت درب بودم، ناگهان فريادها بلند شد. شنيدم على (ع) مى گفت: مردم با ابو بكر بيعت كردند، در حالى كه من به خلافت از او سزاوارتر و شايسته تر بودم لكن شنيدم و اطاعت كردم، به جهت اين كه مى ترسيدم مردم مرتد شوند و همديگر را با شمشير بكشند. سپس مردم با عمر بيعت كردند و من به خدا سوگند! از او سزاوارتر و شايسته تر بودم لكن شنيدم و اطاعت كردم، به جهت اين كه ترس داشتم مردم مرتد گردند و يكديگر را بكشند و حال شما مى خواهيد

[١] - قصص( ٢٨): ٨٣.

[٢] - مناقب ابن شهر آشوب: ٢/ ١٠٤.