«همه با هم، به حبل الله چنگ زنيد و پراكنده نشويد و ياد بياوريد آن زمانى را كه با هم دشمنى مى كرديد. پس خداوند دل هاى شما را به هم نزديك كرد و الفت و برادرى بر شما حاكم نمود و (نيز) ياد بياوريد آن زمانى را كه شما، در لب پرتگاه آتش قرار داشتيد، پس خداوند شما را از آن نجات داد و خداوند اين چنين آيات خود را تبيين مى كند، شايد به هدايت دست يابيد».

و نيز پيامبر اكرم؛ حضرت محمّد بن عبدالله (ص) مى فرمايد:

«المؤمن للمؤمن كالبنيان يشدّ بعضه بعضاً».[١]

«نسبت فردِ با ايمان با مؤمن ديگر، همانند اجزاى يك ساختمانند كه هر جزئى از ساختمان، جزء ديگر را نگه داشته و محكم مى نمايد».

و نيز حضرت امام جعفر صادق (ع) مى فرمايد:

«المؤمن أخو المؤمن، كالجسد الواحد، إن اشتكى شيئاً منه وجد ألَم ذلك في سائر جسده».[٢]

«مؤمن برادر مؤمن است، مانند آنكه يك جسد مي‌باشند؛ اگر عضوى از آن به درد آيد، درد و رنج آن به ديگر اعضاء خواهد رسيد».

بنابر اين تفرقه، كينه توزى، نزاع و خون‌ريزى، هرگز مشروعيت و مصونيت نداشته و از كبائر و زشتي‌هاست كه وجدان و عقل سليم، آن را بى اساس و بى فرهنگى معرّفى كرده و در دين اسلام هم شديداً مورد نكوهش و توبيخ قرارگرفته و مرتكب آن را به عذاب الهى، وعده داده است.

جهالت جاهلان و دسيس دسيسه گران و فتنه انگيزان، در طول تاريخ مسلمين، كوشيده است كه وحدتِ صفوف و يك پارچگى مسلمين، به جنگ و

[١] - اصول كافى ٢/ ١٦٦؛ نهج الفصاحه: ٧٧٩؛ كنز العمّال: ١/ ١٤١.

[٢] - بحار الأنوار: ٦١/ ١٤٨.