أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ وَعِمَارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَجَاهَدَ فِي سَبِيلِ اللّهِ لَا يَسْتَوُونَ عِندَ اللّهِ وَاللّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ.[١]

«آيا سيراب كردن حجّاج وآباد ساختن مسجد الحرام را همانند عمل كسى قرار داديد كه به خدا وروز قيامت ايمان آورده ودر راه خدا جهاد كرده است؟ اين دو، نزد خدا مساوى نيستند وخداوند، گروه ظالمان را هدايت نمى كند».

اين آيه وآيات بعد از آن، در باره امام على (ع) نازل شده است وآن هنگامى بود كه طلحه بن شيبه وعبّاس به مباهات پرداختند؛ طلحه گفت:

«من به خانه خدا سزاوارترم؛ زيرا كليد دار آن هستم».

عبّاس در جواب او گفت:

«من سزاوارترم؛ زيرا آب رسانى به حجّاج را به عهده دارم».

در اين ميان حضرت على (ع) فرمود:

«من اوّلين كس از مردم هستم كه ايمان آوردم واز همه بيشتر جهاد كردم».

آنگاه خداوند اين آيه را در بيان افضل بودن حضرت على (ع) نازل كرد:[٢]

[١] - توبه( ٩): ١٩.

[٢] - الدرّ المنثور: ٣/ ٣١٩ و ٣١٨؛ تفسير ابن كثير: ٢/ ٢٤١؛ تفسير طبرى: ١٠/ ٦٨؛ تفسير كبير: ١٦/ ١٠؛ جامع الاصول: ٩/ ٤٧٧؛ اسباب النزول، واحدى: ١٣٩.