در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٦٢ - بخش دوم آياتى كه فقط در باره امام على(ع) نازل شده اند

«در اين آيه نفس پيامبر، همان على (ع) است، ولى ملاك (در اين جا) خويشاوندى است».

و هنگامى كه متوجّه شده اين توجيه با وجود عبّاس عموى پيامبر نقض مى شود؛ زيرا عمو از پسر عمو نزديكتر است، گفته است:

«عبّاس از پيشگامان نبوده است و امتيازات او نزد پيامبر (ص) همانند على (ع) نيست».[١]

او به ناچار اعتراف كرد علّت اين كه على (ع) به منزله نفس پيامبر است، تنها خويشاوندى نيست بلكه پيشگامى او در پذيرش اسلام و امتيازات خاصّى كه نزد پيامبر (ص) داشته مؤثّر بود.

عبارت: نَدْعُ أَبْنَاءنَا وَأَبْنَاءكُمْ وَنِسَاءنَا در آيه شريفه به ضمير متكلّم مع الغير اضافه شده است، با اين كه احتجاج فقط با پيامبر (ص) بود، همان طور كه جمله: فَمَنْ حَآجَّكَ ... به اين مطلب دلالت دارد. اين نكته روشن مى كند كه كسانى جز پيامبر در امر دعوت به مباهله سهيم بوده اند.

همچنين بر اين مطلب، دو آيه ذيل نيز دلالت دارد:

وَيَتْلُوهُ شَاهِدٌ مِّنْهُ ...[٢].

«وشاهدى از (خويشان) او، پيرو آن است».

٢- قُلْ هَذِهِ سَبِيلِي أَدْعُو إِلَى اللّهِ عَلَى بَصِيرَةٍ أَنَاْ وَمَنِ اتَّبَعَنِي.[٣]

[١] - سنن ترمذى: ٥/ ٥٩٦/ ح ٣٧٢٤.

[٢] - هود( ١١): ١٧.

[٣] - يوسف( ١٢): ١٠٨.