همراه او حركت كرديم. سپس منتظر على (ع) شد، ما نيز به انتظار ايستاديم. حضرت فرمود: كسى از شما بر تأويل اين قرآن جنگ مى كند، مانند من كه بر تنزيل آن جنگيدم. همه گردن برافراشتيم تا ببينيم كه آيا آن شخص ما هستيم؟ و در ميان ما ابو بكر وعمر هم بودند امّا پيامبر (ص) فرمود: نه، آن شخص وصله زننده كفش است. ابى سعيد مى گويد: آمديم كه به على (ع) بشارت دهيم، گويا خبر را شنيده بود. ودر سند ديگرى آمده است: با بشارت ما سرش را بلند نكرد، گويا سخن پيامبر (ص) را شنيده بود».[١]

و به جهت اين كه خط امام على (ع) كاملًا از خطوط ديگر مشخّص شود ودليل وحجّت براى مخالفان كامل گردد، پيامبر (ص) به عمّار كه از دوستداران وياران حضرت على (ع) بود، فرمود:

«تو را گروه ستمگر مى كشند».

عكرمه مى گويد:

«ابن عبّاس به او و فرزندش على گفت: نزد ابى سعيد خدرى برويد و احاديث او را بشنويد. آنان رفتند و او را در باغش يافتند. هنگامى كه ما را ديد، عبايش را برداشت وبه سوى ما آمد ونشست. با ما سخن مى گفت، تا صحبت به ساختن مسجد رسيد. گفت: ما در ساختن مسجد، خشتها را يكى يكى بلند مى كرديم امّا عمّار بن ياسر دوتا دوتا بلند مى كرد. پيامبر (ص) او را ديد، خاك را از او تكاند و فرمود: اى عمّار! چرا مانند دوستانت يك خشت بلند نمى كنى؟ عمّار گفت: من از خدا پاداش مى خواهم. پيامبر (ص) شروع‌

[١] - مسند احمد بن حنبل: ٣/ ٨٣؛ حليه الأولياء، ابى نعيم: ١/ ٦٧؛ اسد الغابه، ابن اثير: ٣/ ٢٨٣.