در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٠٥ - ويژگى سوم اخبار غيبى وكرامات امام على(ع)
آنگاه سوارى ديگر به سوى حضرت آمد وسخنش مانند سخن اوّلى بود. امام به گفتار او اعتنايى نكرد. سواران همه دوان دوان مى آمدند ومانند قبلى گزارش مى دادند، امّا حضرت فرمود: «از آنان كمتر از ده نفر باقى خواهد ماند واز اصحابم كمتر از ده نفر كشته مى شوند».
حضرت على (ع) برخاست و سوار بر اسبش گرديد. جوانى از لشگرش گفت: «به خدا سوگند! هر آينه همراه او خواهم بود، اگر آنان از رود عبور كرده بودند، نوك اين نيزه را در چشم او خواهم كرد. آيا او ادّعاى علم غيب مى كند؟!».
هنگامى كه آنان به رود رسيدند، خوارج را ديدند كه غلافهاى شمشير ها را شكسته و مركبهاى خود را پى كرده اند! آنان بر زانوهاى خويش نشسته و همه با فريادهاى بلند، يك چيز مى گفتند. آن جوان از مركبش پايين آمد و عرض كرد: «اى امير مؤمنان! من مدّتى پيش در باره شما شك كردم و حال به سوى خدا و شما توبه مى كنم، مرا ببخش».
على (ع) فرمود:
«تنها خداوند است كه گناهان را مى بخشد، از او طلب آمرزش كن».[١]
٤- اسماعيل بن رجا مى گويد:
[١] - شرح نهج البلاغه، ابن ابى الحديد: ٢/ ٢١٧؛ كشف الغمّه، باب المناقب: ١/ ٣٧٥.