پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٥٦ - ١ هجرت به مدينه

سلامتى خويش به وى داده بود سجده شكر به جا آورد و عرضه داشت:

جانم فدايت! كارى را كه بدان مأموريت يافته‌اى، انجام ده.[١]

رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم نيمى از شب گذشته، با اعتماد بر لطف و عنايت الهى با عبور از حلقه محاصره نيروهاى شرك، كه خانه‌اش را احاطه كرده بودند، على عليه السّلام را ترك گفت و از خانه خود خارج گرديد.

زمانى كه دشمنان خدا بامدادان با شمشيرهاى آخته كه بوى خون از آن‌ها به مشام مى‌رسيد و كينه از چهره‌شان مى‌جوشيد، به فرماندهى خالد بن وليد به خانه پيامبر هجوم آوردند، ناگاه على با شجاعتى فوق العاده از بسترش برخاست و مهاجمان وحشت‌زده عقب نشستند و به‌خوبى ديدند كه خداوند چگونه تلاش آنان را نقش بر آب ساخت و پيامبرش را نجات داد. در اينجا دشمنان چه ناكام و نوميد شده بودند.

قريش سركش، براى بازگرداندن اعتبار از دست رفته خود جهت دست‌يابى به رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم به هر حيله‌اى متوسل شد. به‌همين‌دليل، با اعزام جاسوسان خويش، دشت و دمن را زيرپا نهاد و براى آن‌كس كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم را زنده يا كشته بياآورد، يكصد شتر جايزه تعيين كرد. راهنماى ماهرى پيشاپيش جستجوگران در حركت بود و جاى پاى رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم را تا غار ثور، كه حضرت به اتفاق ابو بكر در آن پنهان شده بودند، دنبال و سپس جاى پا را گم كرد و اظهار داشت: محمد و همراهش از اين محل دور نشده‌اند، يا به آسمان بالا و يا به زمين فرورفته‌اند.

[١] . براى آگاهى بر منابع رخدادهاى تاريخى و موضع‌گيرى دين‌مدارانه على عليه السّلام از ديدگاه اهل سنت، به احقاق الحق ٣/ ٢٣- ٤٥؛ با حواشى مرعشى نجفى نيز، به مسند احمد ١/ ٣٣. چاپ اول، مصر؛ تفسير طبرى ١/ ١٤٠ چاپ ميمنيه مصر، و مستدرك حاكم ٣/ ٤، چاپ حيدرآباد دكن مراجعه شود.