امام سجاد در شش گفتار - درى نجف آبادى، قربانعلى - الصفحة ٩١ - تعريف سبك زندگى

زندگى دنيا در حد قوت و قناعت و عفاف و كفاف توجيه شده نه همراه با تجمل پرستى و اسراف و تبذير و برده گى در برابر شهوات و وابستگى به دنيا و مطامع آن.

ملاك، ساده زيستى و قناعت است؛ نه تكلّف و تجمل‌گرايى و تشريفات غير ضرورى. شاخص، روحيه ايثار و از خودگذشتگى است؛ نه تعلقات دنيوى و هوى ها و تمايلات شهوانى. از اين ديدگاه، خدمت به انسانها بزرگترين عبادت است؛ نه اينكه روح فردگرايى و خودخواهى غالب باشد و انسان دچار خواب غفلت و غرور شود و روح تكبر و آز و حرص بر او غالب شود و كوس‌ «أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلى‌»[١] بزند.

روح تفرعن، تكبر، غرور، خودبزرگ بينى، آز و طمع، حرص و حسد، جاه پرستى و دنيا طلبى و آروزهاى دنيوى در فرهنگ اسلامى پذيرفته نيست. اين صفات و ويژگى ها در نظام هاى غربى و جاه طلبانه دنياپرستان مورد توجه است اما در فرهنگ اسلامى با اين اخلاق و منش و روشها مبارزه مى شود.

شاخص امتياز در فرهنگ اسلامى، تقوى و پرهيزگارى، جهاد و خدمت‌گزارى، علم و معرفت، ايثار و فداكارى در راه اهداف متعالى انسانى و اسلامى پسنديده و مطلوب است.

در فرهنگ اسلامى زندگى بر مبناى معرفت و حكمت و پاسدارى و صيانت از ارزشها و شناخت ارزش‌هاى متعالى الهى و انسانى و اعتقادات حقه و اعمال صالحه و مكارم اخلاق است نه وابستگى هاى حزبى و جناحى و گروهى و سياسى و قدرت طلبانه.

[١] . نازعات: ٢٤.