امام سجاد در شش گفتار - درى نجف آبادى، قربانعلى - الصفحة ٥٢ - نتيجه

از سوى ديگر با هرگونه غلو و انحرافى در اين باره مقابله مى فرمودند و آن را ناصواب مى دانستند و مسلمانان را از چنين لغزشهايى برحذر مى شمردند و صلوات شعبانيه را با آن همه نورانيت در وصف و توصيف ايشان انشاء مى فرمودند.

در عين حال در دعاى ١٢ صحيفه مباركه سجاديه در مقام اعتراف بر گناه و طلب توبه آن چنان به درگاه خداوند تضرع و ابتهال مى فرمودند كه ديگران در برابر اين همه خضوع و بندگى جزء عرق شرمسارى چيز ديگرى بر چهره ندارند و آنگاه كه مخاطب قرار گرفت كه چرا اين همه خود را در رنج فرافكن مى فرمود. آن مرقومه را بياور و بعد مى فرمود: چه كسى مانند جدم اميرالمومنين (ع) مى شود؟

اكنون اين درس نورانى و ارزش‌مند بايد آويزه ى گوش جان همه ارادتمندان به آن حضرت، به ويژه شيعيان و پيروان آن بزرگواران باشد. بايد همگان سعى كنيم از افراط و تفريط به دور باشيم و از اقدامات غلّو آميز و تعبيرهاى اغراق آميز كه حضرات معصومين (عليهم السلام) براى خود نمى پسنديده اند. ما نيز از به كار بردن آن پرهيز نمائيم و از سوى ديگر از اينكه شأن و مقام و منزلت ايشان را نيز در حد صحابه عادى پيامبر (ص) به كار ببريم و مقامات معنوى و ابعاد عظمت ملكوتى ايشان را ناديده انگاريم، جداً پرهيز نمائيم و از تكفير و تفسيق آنان كه حق مطلب را رعايت مى كنند نيز پرهيز نمائيم و خود را در اين امور مطلق العنان ندانيم و چماق تكفير بلند نكنيم و حق اهل بيت (ع) و حدود و شريعت را رعايت كنيم. نه اينكه بر اساس جهالت، فاسقان را عادل بدانيم و اولياء را نيز در حدود همه اصحاب رسول اعظم (ص) به يك حساب آوريم و در يك رديف قرار بدهيم. هر دو جريان بايد از افراط و تفريط بپرهيزند و شأن اهل بيت (ع) و اسلام را مصون بدارند. ان شاءالله.