امام سجاد در شش گفتار - درى نجف آبادى، قربانعلى - الصفحة ١١٩ - جريان شناسى دو صف بندى تاريخى در رخداد عاشوراى ٦١ هجرى

آن حضرت، در ادامه مى فرمايد: و سوگند به خدا كه پس از من بنى اميه را مالكان و رؤساى بدى براى خود خواهيد يافت؛ مانند شتر بد خلق (در موقع دوشيدن) كه با دهانش (دندان هايش) زخمى مى كند و با دستش مى زند و با پاهايش دفع مى كند و از شير دوشيدنش جلوگيرى مى نمايد. بنى اميه به همان وضعى كه گفتم، با شما رفتار خواهند كرد تا كسى را از شما نگذارند، مگر اين كه سود براى آنان داشته باشد و يا ضررى به آنها نرساند و بلاى آنان از شما زايل نگردد تا موقعى كه پيروزى (يا انتقام) يكى از شما بر آنان مانند پيروزى برده اى بر مالكش و تابعى بر متبوعش باشد.

فتنه‌ى بنى اميه به طور قبيح و وحشت‌ناك و دسته جمعى با وضع جاهليت بر شما وارد مى گردد؛ نه مناره ى هدايتى در آن وجود دارد و نه نشانه اى كه ديده شود.

ما خاندان پيامبر از آن فتنه در نجات هستيم و ما در آن فتنه دعوت كننده نيستيم. سپس خداوند آن فتنه را از شما جدا (دفع) مى كند، مانند جدا كردن پوست از گوشت. خداوند فتنه ى بنى اميه را به وسيله ى كسى برطرف مى كند كه آنان را ذليل كند و با كمال خشونت آنان را براند و با كاسه ى تلخ آنان را سيراب نمايد. جز شمشير بر آنان چيزى ندهد، و جز ترس را بر آنان نپوشاند. در اين هنگام قريش دوست خواهد داشت كه دنيا و آنچه در آن است (بدهد) و زمانى كوتاه اگرچه به اندازه ى زمان ذبح يك شتر قربانى مرا ببيند تا آنچه را كه امروز مقدارى از آن را مي‌خواهم و آنان از انجام آن امتناع مى ورزند، از آنان بپذيرم».[١]

امام در اين سخنان به ظلم بنى اميه اشاره مى فرمايد:

[١] . همان، خطبه ٩٤.