حراست فرموده، تا اندامشان را از گناه آرام سازد، و ديدگانشان را خاشع نمايد، و قلب‌هايشان را فروتن گرداند، و دل‌هايشان را از برترى جويى فرود آورد، و كبر و خودپسندى را از آنان بزدايد، زيرا در نماز، ساييدن جبهه بر خاك از روى تواضع و چسباندن اعضاى گرانقدر به زمين از روى خاكسارى است و در روزه، شكم را تهى نگه داشتن از روى فروتنى است. و نيز در اداى زكات، بهره‌گيرى از ميوه‌هاى زمين و غير آن در راه مسكينان و تهى‌دستان نهفته است.

سعيد بن كلثوم روايت مي‌كند: نزد امام جعفر صادق (ع) بودم كه ياد اميرالمؤمنين على بن ابى‌طالب صَلَواتُ‌اللَّهِ‌عَلَيْه به ميان آمد، و در شأن او به‌شايستگى سخن گفت، و سپس فرمود:

«وَاللَّهِ مَا أَكَلَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ (ع) مِنَ الدُّنْيَا حَرَاماً قَطُّ؛ حَتَّى مَضَى لِسَبِيلِهِ، وَمَا عُرِضَ لَهُ أَمْرَانِ- هُمَا لِلَّهِ رِضًا- إِلَّا أَخَذَ بِأَشَدِّهِمَا عَلَيْهِ فِي بَدَنِهِ، وَمَا نَزَلَتْ بِرَسُولِ اللَّهِ (ص) نَازِلَةٌ قَطُّ إِلَّا دَعَاهُ ثِقَةً بِهِ، وَمَا أَطَاقَ أَحَدٌ عَمَلَ رَسُولِ‌اللَّهِ (ص) مِنْ هَذِهِ الْأُمَّةِ غَيْرُه».

اميرالمؤمنين (ع) تا آنگاه كه از اين دنيا رخت بربست، هرگز درون خود به حرام نيالود و هرگاه در برابر دو گزينه قرار مى‌گرفت آن را كه سخت‌تر بود برمى‌گزيد و هرگاه كه براى پيامبر رخداد سختى پيش مى‌آمد او را به دليل اعتمادى كه به او داشت فرا مى‌خواند و او را براى انجام ماموريت‌هاى سخت مى‌گماشت. و هيچ كس را جز او طاقت كارى كه رسول خدا انجام مى‌داد نبود.

تا آنجا كه فرمود: