فَلا وَ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَيْتَ وَ يُسَلِّمُوا تَسْلِيماً[١].

پس نه، به پروردگارت سوگند كه ايمان نمى‌آورند مگر آنكه در آنچه ميانشان ستيز رخ داده است تو را داور كنند سپس از آن داورى كه كرده‌اى در خود دلتنگى نيابند و يكسره [به آن‌] تن در دهند.

امام سجّاد (ع) در موارد فراوان بر اين اصل مهم تأكيد فرموده و بيانات مفصّل و روشنى ايراد فرموده است، كه در اينجا به نمونه‌اى از آنها اشاره مى‌كنيم:

در دعاى عرفه بعد از حمد و ثناى الهى به صلوات بر محمّد وآل محمّد (ص) پرداخته، در پيشگاه حضرت حق عرضه مى‌دارد:

«رَبِّ صَلِّ عَلَى أَطَايِبِ أَهْلِ بَيْتِهِ الَّذِينَ اخْتَرْتَهُمْ لِأَمْرِكَ، وَجَعَلْتَهُمْ خَزَنَةَ عِلْمِكَ، وَحَفَظَةَ دِينِكَ، وَخُلَفَاءَكَ فِي أَرْضِكَ، وَحُجَجَكَ عَلَى عِبَادِكَ، وَطَهَّرْتَهُمْ مِنَ الرِّجْسِ وَالدَّنَسِ تَطْهِيراً بِإِرَادَتِكَ، وَجَعَلْتَهُمُ الْوَسِيلَةَ إِلَيْكَ، وَالْمَسْلَكَ إِلَى جَنَّتِكَ».

خداوندا! درود فرست بر پاكيزگان از اهل بيت او كه ايشان را براى اجراى فرمان خود انتخاب كرده‌اى، و آنان را گنجينه‌داران علم و حافظان دين و خلفاى خود در زمين، و حجت‌هاى خويش بر بندگانت قرار داده‌اى، و به اراده خود ايشان را از پليدى به تمام معنى پاك كرده‌اى، و آنان را وسيله‌اى به سوى خود، و راه بهشت خود نموده‌اى.

تا آنجا كه مى‌فرمايد:

[١] . همان: ٦٥.