اصول عرفان ناب اسلامى در معارف سجادى - اراکی، محسن - الصفحة ١٠٢ - ٣ ذكر دائم

جانم، و به سوى توست اشتياقم و در عشق توست سرگشتگى و سرگردانى‌ام، و در هواى توست دلدادگيم و خوشنودى توست مقصودم و ديدار توست حاجتم ...

تا آنجا كه در خطاب به حق تعالى عرض مى‌كند:

«يَا نَعِيمِي وَجَنَّتِي، وَيَا دُنْيَايَ وَآخِرَتِي».

اى آسايش و بهشت من، و اى دنيا و آخرت من.

٣. ذكر دائم‌

از جمله خواص مقام عبوديت دست يافتن به مقام ذكر دائم، و تنزّه و وارستگى از هرگونه فراموشى و غفلت است.

در آيات كريمه قرآن، رسول خدا (ص) مكرراً مورد خطاب حضرت حق قرارگرفته ومأمور به ذكر دائم شده است، نظير آنجا كه خدا خطاب به رسول گرامى‌اش مى‌فرمايد:.

وَ اذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَ خِيفَةً وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ وَ لا تَكُنْ مِنَ الْغافِلِينَ‌[١].

و پروردگارت را در دل خود به لابه و ترس و نه با صداى بلند، سپيده‌دمان و شام‌گاهان ياد كن و از غافلان مباش!

[١] . سوره اعراف: ٢٠٥.