وَأَفْضَلِهِمْ فِي مَعْرِفَتِكَ نَصِيباً فَقَدِ انْقَطَعَتْ إِلَيْكَ هِمَّتِي وَانْصَرَفَتْ نَحْوَكَ رَغْبَتِي فَأَنْتَ لَا غَيْرُكَ مُرَادِي وَلَكَ لَا لِسِوَاكَ سَهَرِي وَسُهَادِي وَلِقَاؤُكَ قُرَّةُ عَيْنِي وَوَصْلُكَ مُنَى نَفْسِي وَإِلَيْكَ شَوْقِي وَفِي مَحَبَّتِكَ وَلَهِي وَإِلَى هَوَاكَ صَبَابَتِي وَرِضَاكَ بُغْيَتِي وَرُؤْيَتُكَ حَاجَتِي ...».

خدايا پس ما را در راه‌هاى وصل و رسيدن به خودت راه بر، و از نزديك‌ترين راهى كه به تو رسند ما را راه ده، دور را بر ما نزديك گردان و راه‌هاى سخت و دشوار را بر ما آسان و هموار ساز، و ما را به آن دسته از بندگانت پيوسته دار، كه در پيشى گرفتن به سويت شتاب كنند، و همواره و پيوسته در خانه‌ات را مى‌كوبند، و در شب تو را پرستش كنند، و آنان كه از هيبت تو ترسانند آنان كه سرچشمه آب‌نوششان را زلال و پاك گردانيدى و به خواسته‌هايشان رسانيدى، و به دادن آنچه مى‌جستند كامرواشان ساختى و حاجت‌هاشان را از فضل خويش برآوردى و دل‌هاشان را سرشار از عشق خويش كردى و ازآب زلال معرفت سيرابشان كردى، پس به‌وسيله تو به لذت مناجاتت نايل گشتند و از سوى تو به عالى‌ترين مقاصدشان دست يافتند. پس اى كسى كه بر آنان كه به سويش رو كنند، رو آورى و با توجه بدان‌ها مهر ورزى و نعمت بخشى و اى آنكه نسبت به غافلان از ذكر خود رحيم و مهربانى و با جذب آنان به درگاهت دوست‌دار و مهرورزى، از تو خواهم از كسانى قرارم دهى، كه بهره بيشترى از تو دريافت داشته و مرتبه والاترى را حائز گشته و از دوستيت نصيب بيشترى عايدش شده ودر معرفتت سهم زيادترى بهره‌اش داده‌اند، زيرا كه توجه من از همه‌جا به‌سوى تو منقطع شده و خواست و آرزويم به‌سوى تو روى كرده است پس تو تنها مراد منى، نه ديگرى. و به خاطر توست شب زنده دارى و بى‌خوابى‌ام، نه ديگرى. و ديدار توست آرامش و نور ديدگانم، و وصل توست آرزوى‌