٦- يكى از علماى عصر ما مى فرمايد: اگر شوهر از زن خود دورى كند، كه نه شوهر دار گفته شود و نه مطلقه، زن به حاكم شرعى مراجعه مى كند تا شوهر او را وادار به معاشرت با زن كند و يا او را طلاق دهد. اگر شوهر از هر دو كار سر باز زند و حاكم هيچ كار موثرى نتواند، مى شود زن را به مطالبه او طلاق بائن يا رجعى حسب اختلاف موارد- بدهد و فرقى در اين حكم بين اينكه شوهر نفقه او را بدهد يا ندهد نيست. ولى اگر اين كار به خاطر زندانى شدن شوهر صورت گيرد نه به اختيار او، احتياط واجب اين است كه شوهر زنش را طلاق دهد و اگر طلاق ندهد زن بايد صبر كند.

٧- مسأله مهم ديگر؛ همين مرجع تقليد مى گويد اگر مرد زن خود را اذيت مى كند و بدون دليل بدخويى و دعوى كند، زن مى تواند به حاكم شرعى مراجعه كند واز او بخواهد شوهرش از ظلم و اذيت منع و او را امر به معاشرت نيكو (متعارف) كند. اگر اقدام حاكم هرچند به تعزير، سودمند افتاد كه خوب وگرنه زن مطالبه طلاق مى كند، اگر مرد از آن امتناع كند و حاكم نتواند او را به طلاق مجبور سازد، خود حاكم او را طلاق مى دهد. منهاج الصالحين، ج ٣/ ١٠٩