نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ٦٧٢ - ٢٠٢ - از خطبه هاى آن حضرت عليه السّلام است (در قدرت نمائى و توانائى خداوند سبحان راجع به شگفتى آفرينش آسمانها و زمين و كوهها)

خود را نگاه‌داشتند و به جائى كه بر ايشان تعيين فرموده بود قرار گرفتند (پراكنده نشدند) و ٣ استوار گردانيد زمين را در حاليكه آب كبود بيحد و اندازه و درياى تسخير شده (به فرمان حقّ تعالى) آنرا بر پشت دارد، و آن دريا در برابر امر و فرمان خدا رام و در مقابل بزرگى او فروتن و از ترس او جريان و روانى او متوقّف است، ٤ و تخته سنگهاى بزرگ سخت و تپّه‌هاى بلند و كوههاى آنرا آفريد و آنها را در جاى خود استوار نموده در قرارگاه‌شان نگاه‌داشت، پس سرهاى آنها در هوا بالا رفته و بيخهاشان در آب فرو رفت، (٥) و آن كوهها را از زمينهاى هموار و پست بلند گردانيد، و بيخهايشان را در زمين اطرافشان و جاهايى كه بر قرار هستند فرو برد، پس سرهاى آن كوهها را بسيار بلند نمود و بلندى آنها را به اطراف كشاند، و آنها را براى زمين ستون قرار داد، و در آن فرو برد به قسمى كه ميخهاى زمين گرديدند، پس زمين متحرّك ساكن شد از اينكه اهل خود را بجنباند، يا با بارش (در آب) فرو رود، يا از جائى بجائى برود، ٦ پس منزّه است خداوند توانائى كه زمين را بعد از موج زدن آبهاى آن نگاه‌داشت، و آنرا پس از رطوبت و ترى اطرافش خشك گردانيد، و براى آفريدگانش جاى آرامش قرار داد، و آنرا براى ايشان گسترانيد روى درياى ژرف ساكن بى‌جريان، و ايستاده بى‌حركت (همه آن يك باره از جاى خود حركت نمى‌كند تا زمين را بر پشت خويش بجنباند) ٧ بادهاى سخت آن دريا را زير و رو و اين سو و آن سو ميكند، و ابرهاى پر باران (بر اثر باريدن) آنرا به جنبش مى‌آورد، و در اين آثار عبرت و پند است براى كسيكه از خداوند متعال مى‌ترسد (چون كسيكه نمى‌ترسد توجّهى بآنها ندارد).

(۲۰۳) (و من خطبة له عليه السلام)

اَللَّهُمَّ أَيُّمَا عَبْدٍ مِنْ عِبَادِكَ سَمِعَ مَقَالَتَنَا الْعَادِلَةَ غَيْرَ الْجَائِرَةِ وَ الْمُصْلِحَةَ غَيْرَ الْمُفْسِدَةِ فِي الدِّينِ وَ الدُّنْيَا فَأَبَى