سر الصلاة( معراج السالكين و صلاة العارفين) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٨٢ - فصل پنجم در بعض از اسرار قرائت است

سر است و آنجا رمى به پيش رو؛ و آنجا به حجاره است و اينجا به اشاره؛ و حجاره توسل به اسباب است، و اشاره حكم به فناى آنها.

پس، چون ترك كونين و طرح نشئتين كردى، خود را مخاطب به خطاب‌

الآنَ وَصَلْتَ الَىَّ فَسَمِّ بِاسْمى‌

دان ١٥١؛ و الّا خود را در سلك جنود شيطان و در شمار عبده اوثان شمار. و چون خطاب الهى را به گوش بصيرت شنيدى و اذن دخول در حضرت يافتى، بسم اللَّه گفته داخل شو. و اگر از روى اخلاص و حقيقت متذكر حقّ شدى و حقيقت اسم و مسمّى را به تعليم‌ عَلَّمَ الأسماء [١] دريافتى، مشمول خطاب‌

ذَكَرَني عَبْدي‌

شوى؛ و الّا مطرود به‌

يا كاذِبُ، أَ تُخَادِعُني‌

گردى. پس ساكت شو و منتظر خطاب‌

أَحْمَدَنى‌

حقّ شو. پس، از روى خلوص قلب و صفاى باطن جميع محامد را مقصور به حقّ كن، تا مشمول خطاب‌

حَمَدَنى عَبْدى‌

شوى؛ و الّا به‌

يا مُنافِق‌

خود را مخاطب دان. و اگر حقّ را به رحمت رحمانيه و رحيميه از روى حقيقت خواندى، مفتخر به‌

أَثْنى‌ عَلَىَّ عَبْدى‌

شوى. و چون‌ مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ‌ گفتى، منتظر نداىِ‌

مَجَّدَنى عَبْدى‌

باش. و در إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ‌ خود را به خطاب حضورى از غيب تعيّنات، بلكه حجاب اسما و صفات، خارج دان تا عبادت و ثنا به لسانِ ذاتِ مفتقر، براى ذات مستغنى واقع شود. و اگر از اهل خصوصى و به ترك خويشتن مخصوصى، از حجاب خودى خارج شو تا لايق‌

هذا بَيْنى و بَيْنَ عَبْدى و لِعَبْدى ما سَأَل‌

شوى. پس به لسان حقّ آنچه را حقّ براى تو قرار داده طلب كن؛ و تا آخر سوره كه رسيدى، منتظر

هذا هُوَ الَّذى لِعَبْدى‌ [٢]

باش.

[كلام بعض اهل معرفت‌]

و بعض اهل معرفت گويند: «چنانچه حمد تقسيم شده بين بنده و حقّ- چنانچه در حديث نبوى‌ [٣] است- پس، از اول سوره تا إِيَّاكَ نَعْبُدُ از حقّ است‌

[١] «نامها را تعليم داد.» (برگرفته از آيه ٣١ سوره بقره).

[٢] «اين است آنچه براى بنده من است.» اسرار العبادات، ص ٤٦.

[٣] بحار الأنوار، ج ٨٩، ص ٢٢٦، «كتاب القرآن»، باب ٢٩، حديث ٣.