عَوْراتِ الْبَاطِنِ مِنَ الذُّنوبِ وَ أَخْلاقِ السُّوءِ وَ لا تَفْضَحْ احَداً حَيْثُ سَتَرَ اللَّه عَلَيْكَ اعْظَمَ مِنْهُ. وَ اشْتَغِلْ بِعَيْبِ نَفْسِكَ وَ اصْفَحْ عَمّا لا يعنيكَ حالُهُ وَ امْرُهُ. وَ احْذَرْ انْ تَفْنى عُمْرَكَ لِعَمَلِ غَيرِكَ وَ يَتَّجِرَ بِرَأسِ مالِكَ غَيْرُكَ وَ تَهْلِكَ نَفْسُكَ؛ فَانَّ نِسْيانَ الذُّنُوبِ مِنْ اعْظَمِ عُقُوبَةِ اللَّه تَعالى‌ فِى العاجِلِ وَ اوْفَرِ اسْبابِ الْعُقُوبَةِ في الْآجِلِ. وَ ما دامَ الْعَبْدُ مُشْتَغِلًا بِطاعَةِ اللَّه تَعالى‌ وَ مَعْرِفَةِ عُيُوبِ نَفْسِهِ وَ تَرْكِ ما يَشينُ في دين اللَّه فَهُوَ بِمَعْزِلٍ عَنِ الْآفاتِ، خَائِضٍ فى بَحْرِ رَحْمَةِ اللَّه- عَزَّ وَ جَلَّ- يَفُوزُ بِجَوَاهِرِ الْفَوائِدِ مِنَ الْحِكْمَةِ وَ الْبَيَانِ؛ وَ ما دامَ ناسِياً لِذُنُوبِهِ جاهِلًا لِعُيُوبِهِ راجِعاً الى حَوْلِهِ وَ قُوَّتِهِ لا يُفْلِحُ اذاً ابَداً. [١] صَدَقَ وَلِىُّ اللَّه.

تفكر و تدبر در اين كلام جامع، براى اهل معرفت و اصحاب قلوب، فتح ابوابى از حِكَم و معارف مى‌كند، و كيفيت معامله بندگان را با حقّ تعالى‌

[١] «امام صادق عليه السلام فرمود: آراسته‌ترين جامه‌ها براى مؤمنان جامه پرهيزكارى است؛ و نرم‌ترين آنها، جامه ايمان است. خداى عزّ و جلّ فرموده است:" و لباس تقوى بهترين است". اما جامه ظاهر (بدن) نعمتى است از جانب خدا كه عورات (شرمگاههاى) بنى‌آدم را مى‌پوشاند و كرامتى است كه خدا بندگان خود- فرزندان آدم (ع)- را بدان گرامى داشت و به ديگران چنين كرامتى نفرمود. اين جامه براى مؤمنان وسيله‌اى است براى انجام دادن آنچه خدا بر آنان واجب فرموده است. و بهترين لباس تو آن است كه تو را از خدا عزّ و جلّ بازندارد، بلكه به سپاس و ياد خدا و طاعت او نزديكت سازد؛ و تو را به خودپسندى، خودنمايى، خودآرايى و فخرفروشى و تكبر سوق ندهد، كه اين‌ها همه از آفات دين و موجب قساوت قلب هستند. پس چون جامه‌ات را پوشيدى به ياد آر پوشيده داشتن خداى تعالى گناهان تو را به رحمت خود. و باطن خود را به جامه راستى بپوشان آن چنان كه ظاهر خود را به جامه مى‌پوشانى، و بايد باطن تو در پوشش ترس (از خدا) و ظاهرت در پوشش طاعت خدا باشد. و از فضل خدا عزّ و جلّ عبرت بگير كه وسايل پوشش را آفريد تا عورات ظاهر را بپوشانى و درهاى توبه و بازگشت را بگشود تا عورتهاى باطنى چون گناهان و اخلاق بد را بدان بپوشانى. و هيچ‌كس را رسوا مكن زيرا خداوند رسوايى تو را كه بزرگتر از رسوايى او است، مستور داشته. و به عيب خويشتن پرداز، و از آنچه كه حال و امرش به تو مربوط نمى‌شود درگذر. و بپرهيز از اينكه عمر خود را براى عمل ديگران تباه سازى و با سرمايه تو ديگرى سودا كند و تو خود هلاك گردى، كه همانا فراموش كردن گناهان از بزرگترين كيفرهاى خداوند تعالى در حال [دنيا] و بيشترين اسباب كيفر در آينده [آخرت‌] است؛ و تا هنگامى كه بنده به طاعت خدا و بازشناسى عيبهاى خود و ترك آنچه كه در دين خدا زشت شمرده شده مشغول است، از آفتها به دور و در رحمت خدا غوطه‌ور است و به گوهرهاى فوائد حكمت و بيان دست مى‌يابد؛ و تا وقتى كه گناهان خود را فراموش كرده معايب خود را نداند و به جنبش و توان خود اعتماد داشته باشد، هرگز رستگار نخواهد شد.» راست گفت ولىّ خدا. مصباح الشّريعة، باب ٧.