و اهل معارف الهيّه چون مشاهده كردند كه عالمْ مسجدِ ربوبيّت است، بايد مراقبت كنند كه با طهارت و صفاى ظاهر و باطن در آن قدم نهند، كه بساط مقدس حقّ را غير مطهرين نتوانند پاى نهاد، و بار مجالست با او را جز به صديقين مخلصين ندهند. پس، آنها در جميع احوالْ خود را در خطر عظيم مى‌بينند و از غفلت محضر مقدس مالك الملوك در وحشت هستند، و دل آنها از

[١] «امام صادق عليه السلام فرمود: چون به در مسجد رسيدى، بدان كه پادشاه بزرگى [نسخه: درگاه پادشاه بزرگى‌] را قصد كرده‌اى كه بر دربار او جز «مطهرين» گام ننهند و براى مجالست با او جز به «صدّيقين» اجازه داده نمى‌شود؛ بيمناك پاى بر آستان او نه، بسان بيم از پادشاه، كه اگر غفلت كنى در خطرى بزرگ افتى. و بدان كه او بر هر چه بخواهد تواناست: مى‌تواند با تو به مقتضاى عدالت رفتار كند، يا به تو فضل و كرم كند، پس اگر به تو مهر كند، به فضل و رحمت خود طاعت اندك را از تو قبول كند و در برابر آن پاداشى فراوان دهد؛ و اگر به مقتضاى عدالت با تو صدق و اخلاصى را كه شايسته آن است از تو طلب كند، محجوبت سازد و طاعتت را هر چند بسيار باشد رد مى‌كند. كه او هر چه اراده فرمايد انجام مى‌دهد. و به ناتوانى، تقصير [و شكسته‌دلى‌] و نيازمنديت در پيشگاه او اعتراف كن، زيرا كه تو براى عبادت او و انس با او رو آورده‌اى و رازهاى خود را بر او عرضه دار. و بايد بدانى كه نهان و آشكار هيچيك از خلايق بر او پوشيده نيست. و در برابر او چونان نيازمندترين بندگانش باش و دل از هر امر بازدارنده‌اى كه تو را از پروردگارت محجوب كند تهى ساز كه او جز پاك‌ترين و خالص‌ترين (عمل) را نمى‌پذيرد [نسخه: و بنگر كه نام تو از كدام دفتر بيرون مى‌آيد]. پس اگر از شيرينى مناجات او [نسخه: و لذّت گفتگوى با او] چشيدى و با جام رحمت و كرامات او از اقبال و اجابتش نوشيدى، شايسته ورود به خدمت او شده‌اى؛ پس درآى كه اذن و امان يافته‌اى؛ ورنه همچون درمانده‌اى [نسخه: كسى‌] كه راههاى چاره بر او بسته شده به آرزو نرسيده و مهلتش [نسخه: بر او] پايان يافته است، بايست. پس، اگر خدا بداند كه قلباً از سر صدق بدو پناه برده‌اى، به ديده مهر و رحمت [نسخه: و لطف‌] بر تو نظر كند و تو را بدانچه دوست مى‌دارد و بدان راضى است موفق گرداند؛ كه او بزرگوارى است كه كرامت بر بندگانى كه اضطرار خود نزد او برده‌اند [نسخه: و در طلب رضاى او به درگاهش رو نهاده‌اند] را دوست مى‌دارد. خداوند تعالى فرموده است:" كيست كه درمانده را زمانى كه او را بخواند اجابت مى‌كند".» (نمل/ ٦٢) مصباح الشّريعة، باب ١٢. بحار الأنوار، ج ٨٠، ص ٣٧٣، «كتاب الصّلاة»، باب ٣٠، حديث ٤٠.