پانزده گفتار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٢٨

توأم با این خون ریختنها در راه خدا نبود آیا تاریخ آنها را تا امروز به این دقت ضبط کرده بود؟ ابداً. اباعبداللَّه کاری کرد که هر لحظه عمرش از نظر تاریخ ارزش پیدا کرد. بدیهی است که از نظر خودش [١] ارزشی داشت؛ اما از نظر تاریخ و از نظر جامعه انسانی هر ساعتش، هر لحظهاش، هر شبش، هر روزش درسی شد برای آیندگان. جنگیدنش درس بود، آرام گرفتنش درس بود، عبادتش درس بود، قرآن خواندنش درس بود، صبرش درس بود، رضایش درس بود، توکلش درس بود، اعتمادش به خدا درس بود، حتی برای دشمن.

همان عصر عاشورا اولین اثر آن یعنی اولین انقلاب روحی که دشمن را متوجه این جهت کرد به وسیله یک زن صورت گرفت. زنی از زنان قبیله بَکر بن وائل در میان جمعیت، عصر روز عاشورا به گروه اسرا پیوست. چوبی را برداشته بود و فریاد میکشید: یا آلَ بَکرِ بْنِ وائِل! أتُسْلَبُ بَناتُ رَسولِ اللَّهِ ... دارند لباس از تن فرزندان پیغمبر میکنند و شما آرام گرفتهاید؟! بعد قضیه به کوفه و خطبه زینب سلام اللَّه علیها که رسید، دیگر جوشش از درون شروع شد، بعد منجر به توّابین شد و منجر به صدها نهضت که هنوز هم نهضت حسینی یک نهضت بسیار زنده و آموزنده و الهام دهنده برای دنیای اسلام است.

امام حسین در روز عاشورا نماز خواند چه نمازی! به قول آن مرد مستشرق، نمازی خواند سوزان. هیچ کس در عمرش نماز سوزان نخوانده است. حسین بن علی یک نماز سوزان در کربلا خواند. بیشترین اصحاب ظاهراً قبل از ظهر شهید شده بودند. کمترین آنها و اهل بیت و خود اباعبداللَّه عصر عاشورا جنگیدند و لهذا ظهر عاشورا موفق به نماز خواندن

[١]. [یعنی به عنوان عمل یک انسان و یک امام.]