پانزده گفتار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٦٣ - شعار آغاز به کار

خدا نمینویسند، میگوییم پس ما هم ننویسم، لابد این دِمُده شده، کهنه و قدیمی شده است. یک وقت یک آدم ماتریالیست است و واقعاً به خدا اعتقاد ندارد؛ ما باید برویم با او در اصل مطلب بحث بکنیم که خدایی وجود دارد یا وجود ندارد. خیلی عجیب است از آدمی که میگوید خدا وجود دارد ولی حاضر نیست در ابتدای کتاب خودش بنویسد: بسم اللَّه الرحمن الرحیم. حال بعضی افراد درجه دوم این شعار را مینویسند: به نام خدا. البته کار خوبی است، با نام خدا شروع شده، اما این مطلب را بدانیم که خود جمله بسم اللَّه الرحمن الرحیم شعار است. ما خود این جمله را باید زنده نگه داریم. دستور بدهید از بسم اللَّه الرحمن الرحیم تابلوهای خیلی عالی، ظریف و زیبا بسازند، اینها را به خانههای خودتان بزنید. نترسید، از کی میترسید؟! ما یک مردم شخصیتباخته هستیم، خیال میکنیم اگر در مقابل یک فرنگی قرار گرفتیم بگوییم بسم اللَّه الرحمن الرحیم او ما را متهم به کهنهپرستی میکند، دیگر چیزی نمیگوییم. در مقابل هر که قرار میگیرید، منطقتان قوی است، دفاع کنید، با صدای بلند بگویید: بسم اللَّه الرحمن الرحیم. چرا نمیگویید؟ چرا از بسم اللَّه پرهیز میکنید؟ ما بسم اللَّه را به عنوان یک شعار باید حفظ کنیم و شعارمانند هم باید حفظ کنیم. من در دلم آرام بگویم بسم اللَّه الرحمن الرحیم کسی نفهمد، شعار نیست؛ بلند بگوییم؛ بلند گفتن است که اثر دارد.

وقتی شما در خانهتان بسماللَّه را همیشه بگویید آنوقت در بچهتان اثر دارد. به اندازهای که شعار در روح بچه اثر میگذارد اصل حقیقت اثر نمیگذارد، یعنی بچه استعداد آن را ندارد. شما اگر میخواهید بچهتان موحد بشود از اول باید شعار توحید را در خانهتان وارد کنید. اگر میخواهید بچهتان به اسلام و پیغمبر و قرآن معتقد بشود اول باید شعارهای نبوت را در خانهتان بیاورید. اگر میخواهید بچهتان به ائمه