آشنایی با قرآن ط-صدرا
(١)
تفسیر سوره انفال
١١ ص
(٢)
تفسیر سوره انفال (1)
١١ ص
(٣)
معنی شکر
١٤ ص
(٤)
تفسیر سوره انفال (2)
٢١ ص
(٥)
اثر تقوا در دنیا
٢٢ ص
(٦)
اثر اخروی تقوا
٢٤ ص
(٧)
ماجرای هجرت رسول اکرم
٢٥ ص
(٨)
تفسیر سوره انفال (3)
٣٧ ص
(٩)
تفسیر سوره انفال (4)
٤٧ ص
(١٠)
تفسیر سوره انفال (5)
٦٣ ص
(١١)
موارد اختلاف شیعه و اهل تسنن در باب خمس
٦٦ ص
(١٢)
خمس به چه تعلق می گیرد؟
٦٧ ص
(١٣)
خمس به چند قسمت تقسیم می شود؟
٧٠ ص
(١٤)
تفسیر سوره انفال (6)
٧٣ ص
(١٥)
انفال چیست؟
٧٦ ص
(١٦)
تفسیر سوره انفال (7)
٨٩ ص
(١٧)
یاد خدا
٩١ ص
(١٨)
آداب جهاد
٩٣ ص
(١٩)
تفسیر سوره انفال (8)
٩٧ ص
(٢٠)
تفسیر سوره انفال (9)
١١٣ ص
(٢١)
چرا به مُردن می گوییم وفات
١١٤ ص
(٢٢)
مسئله روح
١١٦ ص
(٢٣)
عالم برزخ
١١٩ ص
(٢٤)
آیا اسلام یک دین جبری است؟
١٢١ ص
(٢٥)
تفسیر سوره انفال (10)
١٣١ ص
(٢٦)
تفسیر سوره انفال (11)
١٤٣ ص
(٢٧)
شرافت انسانی
١٤٥ ص
(٢٨)
بیان نهج البلاغه درباره وفای به پیمان
١٤٩ ص
(٢٩)
تفسیر سوره انفال (12)
١٦٣ ص
(٣٠)
همکاری و همدلی
١٦٦ ص
(٣١)
تفسیر سوره انفال (13)
١٨١ ص
(٣٢)
ولاء مثبت و ولاء منفی
١٨١ ص
(٣٣)
تقسیم رباعی قرآن
١٨٤ ص
(٣٤)
مهاجرین اولین یا سابقین اولین
١٨٤ ص
(٣٥)
انصار
١٨٥ ص
(٣٦)
مؤمنین غیر مهاجر
١٨٦ ص
(٣٧)
مهاجرین آخرین
١٨٦ ص
(٣٨)
کفّار
١٨٨ ص
(٣٩)
مسئله هجرت
١٨٩ ص
(٤٠)
مهاجرتهای گروهی
١٩٠ ص
(٤١)
عقد اخوّت میان مسلمانان
١٩٢ ص
(٤٢)
تفسیر سوره توبه
٢٠٣ ص
(٤٣)
تفسیر سوره توبه (1)
٢٠٣ ص
(٤٤)
آزادی عقیده
٢١٤ ص
(٤٥)
فرق علم و عقیده
٢١٨ ص
(٤٦)
تفسیر سوره توبه (2)
٢٢٣ ص
(٤٧)
اعمال منافقین مقبول نیست
٢٢٤ ص
(٤٨)
یکی از نشانه های نفاق
٢٢٦ ص
(٤٩)
ایمان، شرط بالا رفتن عمل
٢٢٩ ص
(٥٠)
بهلول و ساختن مسجد
٢٣١ ص
(٥١)
رابطه عمل و نتیجه در دنیا و آخرت
٢٣٢ ص
(٥٢)
عذاب الهی به وسیله مال و اولاد زیاد
٢٣٥ ص
(٥٣)
سخن زینب علیها السلام خطاب به یزید
٢٣٦ ص
(٥٤)
تفسیر سوره توبه (3)
٢٤١ ص
(٥٥)
سه روش رهبری
٢٤٢ ص
(٥٦)
رفتار پیامبر صلی الله علیه و آله در مقابل سخن چینی
٢٤٧ ص
(٥٧)
بیماری موجود در میان ما
٢٤٨ ص
(٥٨)
آیا پیامبر، رحمت برای همه مردم است یا خصوص مؤمنین؟
٢٥٣ ص
(٥٩)
منافقین اولین
٢٥٦ ص
(٦٠)
منافقین بعدی
٢٥٧ ص
(٦١)
شأن نزول آیه
٢٥٨ ص
(٦٢)
تصمیم خطرناک منافقین
٢٥٨ ص
(٦٣)
ترجمه آیات
٢٦١ ص
 
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص

آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧١ - خمس به چند قسمت تقسیم می شود؟

میگوید پنج قسمت. میرویم سراغ آیه قرآن.

ببینیم قرآن گفته شش سهم یا پنج سهم؟ میبینیم قرآن گفته: فَانَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسولِ وَ لِذِی الْقُرْبی وَ الْیتامی وَ الْمَساکینِ وَ ابْنِ السَّبیلِ خود قرآن تصریح میکند که شش دستهاند. پس چرا اهل تسنن میگویند پنج سهم بشود؟ آنها میگویند خمس که ١٥ اصل درآمد است پنج قسمت میشود که قهراً هریک از سهام پنجگانه ١٢٥ میشود ولی اهل تشیع میگویند خمس شش قسمت میشود که قهراً هر سهم ١٣٠ خواهد شد.

چطور اهل تسنن با وجود یک دلیل واضح و روشن، برخلاف صریح آیه قرآنگفتهاند خمس باید پنج قسمت بشود؟ آنها دلیلی میآورند که ما باید بررسی کنیم ببینیم درست است یا نه؟ از آن شش تا، یکی خدا بود. میگویند معنی ندارد که خدا سهمی ببرد و یک سهم را به خدا بدهیم. مگر خدا میخواهد مال مصرف کند؟! به پیغمبر بدهیم درست است زیرا بشر است و احتیاج دارد. سایرین نیز همینطورند.

میگوییم پس چرا [خدا را] ذکر کرده؟ میگوید خدا تشریفاً ذکر شده. خدا نام خودش را در اینجا همراه دیگران کرده برای احترام آنها، و الّا خدا که سهم نمیبرد.

ذکر نام خدا تشریفی است و پنجتای دیگر حقیقی. شیعه جواب میدهد: غنائم دارالحرب گاهی آنقدر زیاد است- مثل غنائم ایران برای اعراب- و آنقدر اشیاء نفیس و سیم و زر دارد که یک فرد نمیداند چگونه خرجشان کند، سر به میلیونها و میلیاردها میزند، مثل غنائم جنگهای صدر اسلام. در این صورت آیا درست است که ١٢٥ از همه آنها به شخص پیغمبر تعلق بگیرد و به هریک از ذیالقربی و یتیمها و مسکینها و ابنالسبیلها نیز ١٢٥؟ پس پیغمبر اینهمه را برای شخص خودش اختصاص داد؟! همانطور که