آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٧٩

تا آنجا که یکمرتبه یک آیه قرآن میخواند که:

هُنالِک تَبْلوا کلُّ نَفْسٍ ما اسْلَفَتْ وَ رُدّوا الَی اللَّهِ مَوْلیهُمُ الْحَقِّ وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما کانوا یفْتَرونَ [١].

با وجود آنکه سخن علی علیه السلام آنهمه اوج و موج دارد در عین حال وقتی این آیه قرآن در وسط آن میآید گویی آب روی حرفهای قبل ریخته میشود و چنان مینماید که در یک فضای تاریکی ستارهای پدید آید!

اصلًا سبک، سبک دیگری است و انسان نمیتواند آنچه احساس میکند بیان نماید! در این آیه چنان قیامت تجسم یافته که کاملًا روشن میگردد که چگونه انسان به مولای حق خودش در مقابل اینهمه مولاهای باطل بازگردانده میشود.

عصر قرآن عصر فصاحت و بلاغت است؛ یعنی تمام هنر مردم آن زمان فصاحت و بلاغت بود.

این مطلب معروف است که بازاری داشتند به نام «بازار عُکاظ». در ماههای حرام که جنگ قدغن بود، این بازار عرصه هنرنماییهای شعری بود. شعرای قبایل مختلف میآمدند و شعرهایی را که سروده بودند در آنجا میخواندند. شعرهایی که در آن بازار انتخاب میشد به دیوار کعبه میآویختند.

هفت قصیدهای که به «معلَّقات سبع» مشهور است از اشعاری بود که بالاتر از آنها به نظر عرب نمیرسید. مدتها به همان حالت باقی مانده بود.

[١]. یونس/ ٣٠.